கொரோனா என்னும் பித்த மருந்து

உடம்பில் வலுவும் மனதில் திமிரும் இருக்கையில் சக மனிதர்களை மனிதர்களாக மதிப்பதில்லை. அலுவலகத்தில் கூட வேலை செய்பவன் போட்டிக்காரன். எதிர்வீட்டுக்காரன் பொறாமைக்காரன். உதவிகேட்டால் கடங்காரன், கொடுத்த காசு திரும்பி வரவில்லையென்றால் ஏமாற்றுக்காரன், இப்படி எல்லோருக்கும் நல்ல பெயர் கொடுத்து நாமும் நல்ல பெயர் வாங்கி வைந்திருக்கிறோம். நாளைக்கு தன்  தலையெழுத்தை மாற்றப்போகும் அரசியல் எது என்று தெரியாமல்  தங்களுடைய அரசியலுக்கு ஏற்ற ஆட்களைத் தலைவராக எடுத்து வைத்து சொற்போர் செய்கிறோம். பிரித்தாளுவது அரசியல் என்ற நிலை போய், அரசியலே ஆட்களைப் பிரிப்பது என்றாகிவிட்டது.
இப்படி ஓடி ஓடி ஓடி.. ஒரு முடிவில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கையில்..

எங்கோ சீனாவில் வைரஸ் காச்சல் வேகமாக பரவி ஆட்களைக் கொள்கிறது என்ற செய்தி வருகிறது. எப்பவுமில்லாதது போல் என்ன புது வைரஸ்? எதாவது மருந்து கம்பெனிக்காரன் பரப்பி விட்டுருப்பான் என்ற எதார்த்த புரிதலைத்தாண்டி "வைரஸ் - ஆபத்தானது" என்று அச்சுறுத்துமளவு ஆட்பலி எண்ணிக்கை ஏறி நிற்கிறது. அமெரிக்காவிடம் அடங்கிப்போக அமெரிக்கா செய்த சதிவேலையோ என்று செர்லாக் கோம்ஸ் போல் துப்புத் துலக்குகிறது அப்பாவி மனது.

எதுக்கு ஏறுது எதுக்கு எறங்குது என்று ஒரு நெப்பு நிதானமில்லாமல் குடிகாரன் போல ஏறி இறங்கிய பங்குச் சந்தைக்கு இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு. போயிங் கொண்டுபோனதை டெஸ்லா கொண்டுவந்துரும்னு நம்பிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் விக்ஸ் தடவி ஆறுதல் கொடுக்கிறது சந்தை.
வைரஸ் பரவினால் ஆட்கள் பலியாவது உறுதி. அதனால் வேலைக்குப் போவது குறையும். ஆலைகள் உற்பத்தி செய்ய முடியாது. உற்பத்தி செய்த பொருட்களை வாங்க ஆட்கள் இருக்க மாட்டார்கள் என்ற நிலையில், வைரஸ் காய்ச்சலுக்கு வட்டி குறைத்து நிலவேம்பு கசாயம் கொடுக்கப் பார்க்கிறார் டிரம்ப். இது சப்ளை பிராப்ளம் இல்லை, டிமாண்ட் பிராப்ளம் இதுக்கு எதுக்கு வட்டியைக் குறச்சு கைக்காச வீணாக்குகிறாய் என்று கேட்கத் தோணுகிறது. இதையும் வாங்கி ஏப்பம் விட்டுவிட்டு மீண்டும் பசியெடுத்துக் காத்திருக்கிறது பங்குச் சந்தை.

இன்று 8 பில்லியன் டாலர் கொராணா எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு அமெரிக்கா செலவிட முடிவெடுத்த செய்தியறிந்தவுடன் துள்ளிக் குதித்து விளையாடிவிட்டான் குட்டிசுவர்த் தெருக்காரன்.
ஊரில் யார் இறந்தாலும் தான் உயிருடன் இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு கூட்டம். ஒன்று தேவைப்படுபவன் 10 ஹாண்ட் சனிட்டைசர்களை கடையிலிருந்து அள்ளிச் செல்கிறான். அத்தியாவசியத் தேவைக்குக் கூட இல்லாமல் சுத்தமாக வளித்து வைத்திருக்கிறார்கள் எல்லா பலபொருள் கடைகளிலும். வைரவஸ் கூட நல்ல வியாபரம்தான் இங்கே..

சளியும் காய்ச்சலும் இருந்தால் கொரோன அறிகுறியாம்.. சளி வந்துவிட்டது.. காய்ச்சல்தான் இன்னும் வரவில்லை... எதற்கும் இஞ்சிக்கசாயமும், நிலவேம்பு கசாயமும் தயாரக வைத்திருக்கிறேன். எந்த வைரஸ் வந்தாலும் தமிழனின் கண்டுபிடிப்பான நிலவேம்புக் கசாயம் முறியடித்துவிடும் என்ற உண்மை தெரிந்தபின் எதற்குக் கவலை..?

"சாகும் நாள் தெரிந்துவிட்டால், வாழும் நாளெல்லாம் நரகம்" என்று சூப்பர் ஸ்டாருக்கு வைரமுத்து எழுதிய வசனம் எவ்வளவு மொக்கையானது என்று இப்போதுதான் தெரிகிறது.
சாகப்போகிறவன், சந்தோசமாகவே இருக்கிறான். அவன் மனிதர்களை கூடுதலாக நேசிக்கத் தொடங்குகிறான். இருக்கப்போகும் ஒவ்வொரு விநாடியையும் வாழ நினைக்கிறான். வாழும் வரை இருப்பவர் நினைவில் தன் நல்ல பிம்பத்தை பதியவைக்க நினைக்கிறான். அவனிடம் இழப்பதற்கு எதுவுமில்லாத மன நிலையில், இந்த உலகில் இருப்பதெல்லாம் அவனுடையதாகிவிடுகிறது. அங்கு போட்டிகளில்லை, பொறாமையில்லை..


அன்பும் பேரின்பமும் மட்டுமே நிறைந்திருக்கிறது...

ராஜா சவுண்டு சர்வீஸ்

ஒரு ஊரில் ஒரு சவுண்டு சர்வீஸ்.. அதன் பெயர் ராஜா சவுண்டு சர்வீஸ்... எல்லாக் கடைகளையும் போல அந்தக் கடையும் ஊரின் கடைவீதியில் மக்கள் கூடுமிடத்தில் இருந்தது. திருமண விழாவிற்கு ஒலி பெருக்கிகள், பொதுக்கூட்டங்களுக்கு மைக் செட், கூம்பு ஒலிபெருக்கிகள் முக்கிய வீதிகள் எங்கும் உயர்ந்த மரங்களில் கட்டி உணர்ச்சிகர அரசியல் உணர்வை ஊராருக்கு ஊட்டியதில் பெரும் பங்கு ராஜா சவுண்டு சர்வீசுக்கு உண்டென்றால் அது மிகையில்லை... கடவுள் மறுப்பு, சுயமரியாதை என்று புரட்சிகர சிந்தனைகளை விதைத்துவிட்டு புரட்டாசி, கார்த்திகையில் அம்மன் அருள், முருக கவசம், ஐயப்ப கோசங்களைக் காற்றில் பரவவிட்டு ஊரைக் கடவுளிரின் கட்டுப்பாட்டுக் கொண்டுவந்துவிடுவர்.

திருமண நிகழ்ச்சிகளுக்கு, கோவில் திருவிழாக்களுக்கு, பொதுக்கூட்டங்களுக்கு சிறந்த முறையில் ஒலிப்பெருக்கி, மைக் செட், அலங்கார விளக்குகள் அமைத்திட அணுகவும் "ராஜா சவுண்ட் சர்வீஸ்.. ராஜா சவுண்ட் சர்வீஸ்.. சத்தி மெயின்ரோடு.. புஞ்சை புளியம்பட்டி" என்று எக்கோவில் இடையிடையே விளம்பரம் செய்துகொள்ளும் அந்த மல்லிகைப்பூ.
இந்தச் சமூகக் கடமைக்கிடையில் ஆல் இந்திய ரேடியோவின் சென்னை, கோவை வானொலிகள் வழியே கட்டுப்பாட்டில் தவழ்ந்த இளையராஜாவின் இசையை கட்டற்ற காட்டருவியாக்கிய பங்கும் ராஜா சவுண்டு சர்வீசுக்கு உண்டு. T Series 60, 90 என்ற கேசட் (ஒலி நாடா) மூலம் விருப்பமான பாடல்களை எழுதிக் கொடுத்தால் இரண்டொரு நாளில் பாடல்களை கண்டெடுத்து கணகச்சிதமாக பதிவு செய்து கொடுத்து விடுவார்கள். 60 நிமிடம் ஓடக்கூடிய ஒலிநாடாவிற்கு 60 ரூபாயும், 90 நிமிடம் ஓடக்கூடிய ஒலிநாடவிற்கு 75 ரூபாயும் கட்டணம். 60 நிமிட ஒலி நாடாவில் ஒரு பக்கத்தில் 5 முதல் ஆறு பாடல்கள், அடுத்த பக்கம் இன்னொடு 5 பாடல்கள் பதிவு செய்து கொடுப்பார்கள்.

ஒரே படப்பாடல்களை மட்டுமே கம்பெனிக்காரர்கள் ஒரிஜினல் கேசட்டுகளாகக் வெளியிட்ட வேளையில், தனக்குப் பிடித்த வெவ்வேறு படப் பாடல்களை ஒரு தொகுதியாக ஒரு ஒலி நாடாவில் கேட்பது அன்றைய ஜூக் பாக்ஸ் பிளே லிஸ்ட். வானொலியில் விரும்பிய பாடல்கள் அவ்வப்போது ஒலி பரப்பினாலும் அவற்றைக் கேட்க அவர்கள் விருப்பப் பட்ட நேரத்தில் தான் முடியும். ஆனால் ஒரு இசை ரசிகனுக்கு, குறிப்பாக ராஜாவின் ரசிகனுக்கு காதிலியின் நினைவை மீட்டெடுக்கும் வேளையில், கையில் காசில்லாமல் கவலை குடிகொண்டிருக்கும் நேரத்தில், செல்ல நாயின் மறைவு, காரணமில்லாத சோகம் மற்றும் மகிழ்ச்சியைக் கரைக்க ராஜாவின் கங்கை அருவியை ராஜா சவுண்டு சர்வீசில் பதிவு செய்து வாங்கிய ஒலிநாடாக்களே கட்டவிழ்க்கும்.
ஒரு நேரத்தில் ஒரு பாடல் இளையராஜவினுடையா பாடல் எந்தப் படத்தினுடையது என்ற விவாதத்தில் அந்த இளைஞர்கள் 10 ரூபாய் பந்தையம் வைத்து ராஜா சவுண்டு சர்வீஸ் அண்ணனின் உதவியை நாட.. அவர் இரண்டு பேரும் சொல்லும் படத்தின் பாடல்களை ஒலிக்கவிட்டு தீர்ப்பை வழங்கினார்.. அவர் வெறும் ஒலி அமைப்பாளரில்லை.. நீதி தேவன் என்றும் அமைதியாக நிரூபித்துவிட்டார்..

செல்வம் சலூன், பாபு டெய்லர் கடைகளில் எப்போதும் இளையராஜா பாடல்தான் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். சலூன் கடை ஸ்பீக்கர்கள் மற்றும் ஆம்ளிபையர் ராஜாவின் இசையைக் கொஞ்சம் தூக்கலாகக் கொடுக்கும். அது டிவிக்கள் ஆக்கிரமிக்காத சலூன்கடைகளின் ராஜ போதைக் காலம். பாபு டெய்லர் கடையில் தைக்கும் நாலைந்து டெய்லர்களும் 30 வயதைத் தாண்டியவர்கள். அங்கு பாபு என்னும் தலைமை டெய்லர் வாடிக்கையாளரின் அளவெடுத்து அதற்கேற்ப அவர்கள் வாங்கிக் கொண்டுவந்த துணிகளை வெட்டி சக டெய்லர்களிடம் கொடுப்பார். அவர்கள் பாடல்களை ரசித்தபடி கால்கல் தையல் மெசினை மிதிக்க கைகள் வளைத்து வளைத்து துணிகளை ஊசியின் குதிரைகளுக்கிடையில் நகர்த்தி அழகான ஆடைகளை உருவாக்கிவிடுவர். காஜா பாய் என்றொரு சிறுவனும் இருப்பான். அவன் புதிதாக தையல் கற்றுக்கொண்டு வருங்காலத்தில் பாபுவைப் போல பெரிய தையல்காரனாக வேண்டும் என்ற கணவு கொண்ட அப்ரண்டீஸ். சர்ட் மற்றும் பேண்டுக்கு பட்டன் தைப்பது, பட்டன் நுலையும் ஓட்டை காஜா, அதைக் கையால் தைப்பது போன்ற வேலைகளை செய்வான்.

இவர்கள் அதிகம் பேசிக்கொள்வது ராஜாவின் இசை வழியேதான். எலோருக்குள்ளும் எதையோ எடுத்தும், வைத்தும், தைத்துக் கொண்டே இருக்கிறார் ராஜா.. அவரவர்க்கான அளவுகளில்..காலை மற்றும் மாலை வேளைகளில் கடந்து செல்லும் இளங்கன்னிகளுக்கென்ற பாடல்கள்

வா வெண்ணிலா.. உன்னைத் தானே வானம் தேடுது...

காத்திருந்து காத்திருந்து காலங்கள் போகுதடி...

ஒரு ஜீவன் அழைத்தது மறு ஜீவன் துடித்தது...

ராசாத்தி உன்னை காணாத நெஞ்சு.. காத்தாடி போலாடுது.. (பள்ளி.. கல்லூரிகள் விடுமுறையான சனி மற்றும் ஞாயிறு..)

அந்தந்த நேரத்தில் ஒலிக்கவிடப்படும். 10க்கு 10 தான் கடையின் அளவு, ஆனால் அதற்குள் அந்த ஐயவரின் பேரண்டத்தை அடைத்து வைத்திருந்தார் ராஜா.
வேலைக்குச் செல்வோர், கல்லூரிக்குச் செல்வோர்களை பயணக்களைப்புத் தெரியாமல் நகர்த்துவதும் ராஜாதான். ராஜாவின் பலநூறு முத்துக்களில் பத்திருபதைக் கோர்த்து அந்தக் காலையையும் மாலையையும் காதலால் நிறப்பிவிடுவார் அந்தப் பெரும் ரசிகரான ஓட்டுனர்.

ஒரு நாளும் உனை மறவாத வரம் வேண்டும்...

புண்ணை வனத்து குயிலே...

மன்றம் வந்த தென்றலுக்கு மஞ்சம் வர நெஞ்சமில்லையோ...

நீதான நீதான அன்பே நீதானா...

ராஜ ராஜ சோழன் நான்....

அந்த இளைஞனும் கன்னியும் காதல் வயப்பட்டுப் பின்னாளில் பேசாமலே பிரிந்து சென்ற போனபோதாகட்டும், அந்த இளமையான காதலை அவர்கள் வாழ்நாள் முழுதும் அவர்கள் இருக்கு இரு துருவங்களில் அசைபோட்டக் கொள்ள வைப்பதுவும் ராஜாவின் இசை மதுவே.

இப்படி காற்றைப்போல கலந்திருக்கும் ராஜாவின் இசையை ஆக்சிசன் சிலிண்டரைபோல கேசட்டில் நிறப்பி மூச்சை நிறுத்த விருப்பமில்லாத ஜீவன்களின் மூச்சுக் காற்றாகக் கொடுத்த ராஜா சவுண்டு சர்வீஸ் ஒரு சஞ்சீவிதான். அந்த ராஜா சவுண்டு சர்வீசுக்கு மூச்சைக் கொடுத்த ராஜா ஒரு கடவுளே..

பொல்லா ஆட்சி

சட்டதின் ஆட்சியில் தவறு செய்ய மக்கள் பயப்படவேண்டும். அறத்திற்கு எதிரான செயல்களைச் செய்ய மக்கள் வெட்கப்படவேண்டும்.

ஆனால் அதிகாரமும், பணமும் இணைந்தால் இந்தியத் திருநாட்டில் எந்தத் தவறையும் செய்துவிட்டு தப்பித்துக்கொள்ளலாம். ஒரு காலத்தில் குடிப்பது தவறு என்பதால் மறைந்து குடித்தனர். ஆனால் இன்று குடிப்பது சமூகத்தில் இயல்பான செயலாக மாறிப்போனது.

திருட்டு, கொலை, கற்பழிப்பு, கொள்ளை எல்லாவற்றையும் எந்தக் குற்றவுணர்வின்றிச் செய்துவிட முடிகிறது இன்றைய இளைஞர்களால். பாதிக்கப்பட்டவர் நம்மில் ஒருவராக இல்லாதபோது அனைத்தையும் ஒரு செய்தியாகக் கடந்துவிடுகிறோம்.

அறத்தின் அளவுகோள் மாறிப்போனது. எத்தனை காசைக்கேட்டாலும் கொடுத்துத் தனியார் பள்ளிகளில் பிள்ளைகளுக்கு எந்தக் கேள்வியுமில்லாமல் இடம் வாங்கிப் படிக்க வைக்கிறார்கள். என்ன படிக்கிறார்கள் என்ற கவலை யாருக்குமில்லை. மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை அறத்தைக் கற்றுக்கொடுக்கும் கல்வி மறைந்துவிட்டது. இண்டர் நேசனல் ஸ்கூல் என்று உலகத்தில் இல்லாததைக் கற்றுக் கொடுக்கிரார்கள். கல்வியின் நோக்கமே மிகுந்த பொருளீட்டும் வாழ்க்கையைப் பெறுவதாக மாறிவிட்டது. அறமற்ற வாழ்கை வாழ எவருக்கும் குற்றவுணர்ச்சியில்லை.

காசுக்காகப் பொய் சொல்வது, திருடுவது, பலமில்லாதவர்களின் மீது வன்முறையைப் பயன்படுத்துவது, அதிகாரத்தை வைத்து காரியம் சாதிப்பது, பணமிருந்தால் எதையும் செய்யலாம் என்ற மனவலியைப் பெறுவது என அடிப்படையே தவறாக வந்து நிற்கிறது.

சட்டத்தைக் காக்கும் காவல் துறையும் அதை இயக்கும் அரசும் மக்களைத் தவறு செய்ய அனுமதிக்கிறது. மக்கள் செய்யும் தவறுகளே அவர்களுக்கு மூலதனம். தாங்கள் செய்யும் தவறுகளை மக்கள் கேள்விகேட்கும் தார்மீக உரிமையை அழிக்க எளிதான வழி.

வெகுதூரம் பயணித்துவிட்ட அறமற்ற வாழ்க்கையைத் திருத்துவதெல்லாம் அவ்வளவு எளிதில்லை. நடந்த கொடுமைகளை தேர்தல் நேரத்தில் கையிலெடுத்து எதிர்கட்சிகள் ஆதாயம் தேடுகின்றன. எதிர்க்கட்சிக்கும் ஆளுங்கட்சிக்கும் பெயரளிவில்தான் வேறுபாடு. அவர்கள் கையில் அதிகாரமிருந்தபோதும் இந்தக் கொடுமைகள் நடந்ததற்கு நாளிதழ் செய்திகள் சான்று.

வெளியே வந்தது ஒரு பொள்ளாச்சி, பொல்லா ஆட்சியில் வெளியே வராத பொள்ளாச்சிகள் எத்தனையோ?

குற்றம் எப்படி நடந்தது என்பதை மட்டுமே காவல்துறை விசாரிக்கும்.

குற்றம் ஏன் நடந்தது, அதற்கான காரணிகளை எப்படி சரி செய்வது, எதிர்காலத்தில் குற்றங்கள் நடக்காமல் எப்படித் தடுப்பது என்பதை அரசு செய்யவேண்டும். அதற்கு விசாரணைகளைத் தாண்டிய சமூக உளவியல் ஆய்வு நடத்தப்படவேண்டும். அதனடிப்படையில் சட்டங்களும் திட்டங்களும் உருவாக்கப்படவேண்டும்.

என்கவுண்டரில் போட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிம் என்றால் ஆளுக்கொரு துப்பாக்கி வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். ஆனால் அதுவா ஆரோக்கியமான சனநாயகம்?

Sex Offenders - பாலியல் குற்றம் புரிந்தவர்களுக்கென தனியான ஒரு பதிவேடு அமெரிக்காவில் உண்டு. ஒரு முறை குற்றமிழைத்தாலும் அவர்கள் வாழ்க்கையே முடிந்தது. வேலைக்கான பின்புல ஆய்வில் இவை வெளிப்படும். இவர்களுக்கு நிறுவனங்கள் வேலை கொடுக்கத் தயங்கும். இவர்கள் பற்றிய பதிவேடு பொதுமக்கள் எவராலும் எப்போதும் பார்வையிடமுடியும்.

இன்னும் கொஞ்சம் தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தினால், அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட தூரத்தில் வந்தால் நமது செல்லிடப்பேசிகள் நமக்கு எச்சரிக்கை கொடுக்கும்படி செய்ய முடியும். அவர்கள் இருக்கும் இடத்தை வரைபடத்தில் பார்த்து அவர்களைத் தவிர்த்துவிடலாம்.

இதை இந்தியாவில் செய்ய நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளையும், காவல் நிலையத்தில் பதியப்பட்ட புகார்கள் மற்றும் தனி நபர் புகார்களின் அடிப்படையில் தனியான அமைப்பு நடத்தும் வலைத்தளமாகவே செய்யலாம்.

கடைசியாக பொள்ளாச்சி புகழ் பெற்றது 1965ல் நடை பெற்ற மொழிப்போராட்டத்தில். இந்தித் திணிப்பிற்கு எதிராக நடந்த போராட்டத்தில் பிப் 12 அன்று ராணுவம் நடத்திய துப்பாக்கிச் சூட்டில் நூற்றுக்கும் அதிகமானோர் உயிரிழந்தனர்.

அதன் பின் திராவிடக் கட்சிகள் தமிழகத்தை ஆண்டு வருகின்றனர். சரியாக 54 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்போது தேசியக் கட்சிகள் தமிழகத்தில் காலூன்ற வாய்ப்புத் தேடிக் கொண்டிருக்கும் சூழலில் பெண்களைச் சீரழிக்கும் போக்கு வளர்ந்து நிற்கிறது.

இது பெரியார் பிறந்த மண். இது திராவிடக் கட்சிகள் ஆட்சி செய்த மண்.

அதிகாரத் திமிரில், ஊழல் செய்து சேர்த்த செல்வத்தில் குற்றங்களை கூச்சமில்லாமல் செய்வது அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அவர்களுக்கு சாமரம் வீசும் அரசு அதிகாரிகள்.

இவைதான் 54 ஆண்டுகால சாதனைகள்..

சந்தோசின் தமிழ்ப் பாடங்கள் - 1

வார இறுதியில் நடக்கும் தமிழ்ப் பள்ளிக்குச் செல்வது சந்தோசிற்கு அவ்வளவு உவப்பானதாக இல்லை. வாரத்தின் ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளியில் நடத்தப்படும் பாடங்களைப் படிப்பதும், வீட்டுப்பாடங்களைச் செய்வதும் சுமையாக இருப்பது போதாதென்று பெற்றோர்கள் ஆசைக்காக இப்போது தமிழ்ப்பள்ளியில் பாடம் கற்பது இன்னும் சுமையை அதிகமாக்கியதாக உணர்ந்தான். சனிக்கிழமை மற்றும் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில்தான் நண்பர்களுடன் கூடைப்பந்து விளையாடுவது, போர்ட் நைட் கேம் விளையாடுவது என்று கொண்டாட்டமாக இருக்கும். இப்போது ஞாயிற்றுக் கிழமையில் ஒரு பாதி தமிழ்ப் பள்ளியால் வீணாகி விடுகிறது.

ஞாயிற்றுக் கிழமை பாடம் கற்பதை விட கொடுமை இந்த உலகத்தில் இல்லை என்பதுபோல் சலித்துக் கொண்டான் அவன். எதற்காக தமிழ் படிக்க வேண்டும். பள்ளியில் கற்பது போதாதா? பக்கத்து வீட்டு ராகேசோ, ஆரியனோ தமிழோ, குஜராத்தியோ படிப்பதில்லையே.. நான் மட்டும் ஏன்..? என்றெல்லாம் கேள்விகேட்டு தமிழ்ப் பள்ளிக்கு வருவதற்கெதிரான காரணங்களை மனதிற்குள் சேர்த்துக்கொண்டே போனான்...

தன்னைப்போலவே தமிழ்ப்பள்ளியின் வகுப்பில் இருக்கும் மற்ற மாணவர்களும் உணர்வதுபோல் தெரிந்தது அவனுக்கு. ஒரு சில பெண் பிள்ளைகள் மட்டும் வெகு ஆர்வமாக பாடம் படித்தனர். ஆசிரியர் சொல்வதை அப்படியே கற்றுக்கொள்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஏன் தமிழ் கற்க வேண்டும் என்ற கேள்வியே எழவில்லையா? எப்படி இப்படி வரட்சியாக வகுப்பில் இருக்க முடிகிறது? என்ற கேள்வி உள்ளுக்குள் எழுந்தாலும் அவனால் அவற்றை வெளிக்காட்ட முடியவில்லை.

அ, ஆ என்று தொடங்கி இப்போது க், ங், ச் என்று போக்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வப்போது ஓரிரு பாடல்கள், ஓரிரு கதைகள் என்று பாடம் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இப்போதுதான் நிலை 1. அடுத்த ஆண்டு நிலை 2, அதற்கடுத்த ஆண்டு நிலை 3 என்று 8 நிலைகள் முடிக்க வேண்டும். முடித்த பின்? முடித்தால் என்ன கிடைக்கும்? ஏன் முடிக்க வேண்டும்? என்று ஒவ்வொரு முறையும் தனக்குள் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டான்.

இன்று நடந்த வகுப்பில் தமிழ்ப் பாடம் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது நடுவில் தூங்கிவிட்டான் சந்தோசு. ஆசிரியர் அவனை எழுப்பி முகம் கழுவி வரச்சொன்னார். சலிப்புடன் சென்று முகம் கழுவி வந்தான். ப், ம், வ் என்று பாடம் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. பொறுமை இழந்தவன் எழுது நின்றான். ஆசிரியர் அவனை வியப்புடன் பார்த்தார். இப்பொழுதுதான் கழிவரைக்குப் போய்வந்தான், மறுபடியும் போக வேண்டுமா? என்பது போல் பார்த்தார்.

ஆனால் அவன் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டு ஆசிரியரை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கினான். "ஏதற்குத் தமிழ் படிக்க வேண்டும்?" என்று கேட்டுவிட்டு அமர்ந்தான். ஆசிரியருக்கு தொண்டை வரண்டுவிட்டது. அருகிலிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலில் இருந்து தண்ணீரக் குடித்துக் கொண்டு பதில் சொன்னார்.

தமிழ் நமது தாய்மொழி. அது 2000 வருடத்திற்கு முன் உருவான பழமையான மொழி. அதை நாம் படிப்பது அவசியம் என்று பதில் சொன்னார். ஆனால் சந்தோசிற்கு அது திருப்தி அளிக்கவில்லை. அவர் சொன்ன பதில் தமிழ் மொழியைப் படிக்கத் தேவையான காரணமாகத் தெரியவில்லை.

புரிந்து கொண்ட ஆசிரியர் சிறிது அமைதிக்குப் பின் பாட புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு அருகில் வந்து நின்று பேசினார். நியூட்டன் யார் என்று தெரியுமா என்று கேட்டார். தெரியும்.. இயற்பியல் ஆய்வாளர் என்றான் சந்தோசு. நல்லது. அவர் என்ன ஆராய்ச்சி செய்தார்? பொருட்களின் அடிப்படை இயக்கம் பற்றிய கோட்பாட்டை உருவாக்கியவர் என்றான்.

சரி.. அவர் எப்போது பிறந்தார் என்று தெரியுமா? என்றார். தெரியாது என்றான். 16ம் நூற்றாண்டில் பிறந்தவர் அவர் என்று ஆசிரியர் பதிலளித்தார். புவியில் உள்ள அனைத்து உயிர்களுக்கும் உயிராற்றலைக் கொடுப்பது சூரியன். சூரியன் இல்லையென்றால் பூமி வெறும் பனிக்கோளமாக இருக்கும். சூரியனி ஒளி மற்றும் வெப்பம் மற்றும் கதிராற்றலால்தான் புவியிலுள்ள தாவரங்கள், மற்ற உயிரினங்கள் தங்கள் வாழத் தேவையான ஆற்றலைப் பெறுகிறது.

இதை நியூட்டனுக்கு முன் 1600 ஆண்டுகளுக்கு முன் தமிழர்கள் தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள். தமிழ் இலக்கியங்கள் 2000 வருடங்கள் பழமையானவை. அதில் ஒன்றான திருக்குறளில் இந்த சூரிய ஆற்றல் பற்றி திருவள்ளுவர் எழுதியிருக்கிறார். அந்தக் குறள்

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி

பகவன் முதற்றே உலகு.

எழுத்துக்களுக்கெல்லாம் மூலம் அகரம் அதுபோல உலகின் உயிர்களுக்கு மூலம் ஆதவன் என்கிற சூரியன் என்பதுதான் அதன் பொருள் என்று விளக்கமளித்தார்.

சந்தோசிற்கு சந்தோசம் பொங்கியது. தான் தமிழ் படிப்பது என்பது வீணானது இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டான். மேலும் தமிழாசிரியர் சொன்னார் "தமிழ் இலக்கியங்கள் ஒரு புதையல். நீங்கள் படிக்கும் தமிழ் மொழியானது அந்தப் புதையல் இருக்கும் இடத்தைக் காட்டும் வரைபடம்" என்று இன்னொரு தகவலைச் சொன்னார். அவனுக்கு டோராவின் நினைவு வந்தது.

அவன் தமிழ் கற்பதில் பெருமிதம் கொள்ளத் தொடங்கினான். அந்த பெருமிதம் பெரும் மகிழ்ச்சியாக அவனது முகத்தில் தெரிந்தது. தொடர்ந்து தமிழ்ப் பாடத்தைக் கூர்மையாகக் கவனித்து கேள்விகள் கேட்டுப் படிக்க ஆரம்ப்பித்தான் சந்தோசு.

தாய்மொழி நாள்

பால் கலாநிதி என்ற இந்திய வம்சாவளி நரம்பியில் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் மற்றும் ஆய்வாளர் “மூச்சு வெறும் காற்றாகும்போது” என்னும் நூலில் மரணத்துடனான தனது அனுபவத்தை எழுதியிருக்கிறார். புற்றால் பின்நாளில் மரணித்துப் போகும் அவர் தன் அனுபவத்தை நூலாக வெளியிட்டிருக்கிறார்.

அதில் ஒரு அனுபவத்தைச் சொல்லும்போது, மனித மூளையில் மொழியைப் புரிந்துகொள்ளவும், மொழியின் வழி உரையாடவும் என இரு பகுதிகள் இருக்கிறது. அந்தப் பகுதியில் மூளையில் புற்றுக் கட்டி உருவான ஒருவர் நாம் பேசுபவற்றை புரிந்துகொள்வதும், பதிலை வெறும் எண்களில் “4523” சொல்லும் நிகழ்வொன்றைப் பதிவிட்டிருக்கிறார்.

மொழி என்பது வெறும் தொடர்புகொள்ளும் கருவியல்ல. அது மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியில் அவனின் சிந்தனையை, ஆற்றலை தீர்மானிக்கும் ஒரு முக்கியக் காரணியாக இருக்கிறது. தாய் மொழியில் சிந்திப்பவர்கள் திறன் இயல்பாகவே கூடுதலாக இருக்கிறது என்று ஆய்வுகள் கூறுகிறது.ஆங்கிலம், ஸ்பானிஸ், மாண்டரின் என எல்லா மொழிகளையும் கற்கலாம். ஆனால் தாய்மொழியைக் கற்றுக்கொண்டு அதன் வழி சிந்திப்பதும், விளங்கிக் கொள்வதும் இயல்பாக கூடுதல் ஆற்றலை ஒருவருக்குத் தரும்.இவ்வாறான நிலையில் ஆங்கிலம் உயர்ந்தது, இந்தி சொறுபோடும், சமசுக்கிருதம் மோட்சம் தரும் என்று தமிழை அரசு அதிகாரத்தின் வழி ஒரு பிரிவினர் அழிக்க முயல்வதை புரிந்து கொள்ளவேண்டும். மொழியை அழிப்பதன் மூலம் ஒருவரது அடையாளத்தை, சிந்திக்கும் ஆற்றலை அழித்துவிட முடியும் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். அதற்கு நம்முடனே இருக்கும் சில கோமாளிகளும் துணை நிற்கிறார்கள்.தமிழ் மொழி ஒரு அறிவியல் மொழி. அதன் ஒலி, சொல்லமைப்புகள் தற்செயலானதல்ல. வலி மிகுந்த ஒலியை ஏற்படுத்தும் சொற்கள் உணர்ச்சியை அப்படியே வெளிப்படுத்துவை. மூளை தான் சொல்ல வருவதை வாய் அப்படியே வெளிப்படுத்துகிறது. பூசி மெழுகிச் சொல்லும் தேவை தமிழில் இல்லை. தமிழில் ஒரு சொல்லில் வெளிப்படுத்தும் உணர்வை வேறு மொழிகளில் சொல்ல ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட சொற்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும். இது பண்பட்ட மொழிக்கே உள்ள சிறப்பு. தமிழுக்கு யாரும் செம்மொழி அங்கீகாரம் கொடுக்கும் முன்னும் அது செம்மொழியாகவே இருந்தது.

“தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்
அந்த தமிழ் இன்பத் தமிழ் எங்கள் உயிருக்கு நேர்
உயிருக்கு நேர்!” என பாரதிதாசன் பாடியது மிகுந்த பொருள் கொண்டது.

உலகத்தினருக்கு தாய்மொழி தின வாழ்த்துகள்
தமிழருக்கு உலகத் தாய்மொழி தின வாழ்த்துகள்..

புல்வாமா குண்டு வெடிப்பு

இந்திய ராணுவத்தின் ரிசர்வ் படையினர் விடுமுறை முடிந்து ஜம்முவில் உள்ள படை முகாமுக்குச் செல்லும் வாகனத்தொடரணி மீது நடத்தப்பட்ட தற்கொலைக் குண்டு வெடிப்புத் தாக்குதலில் 45 வீரர்கள் உயிரழந்த செய்தி வேதனையளிக்கிறது. இராணுவத்தில் சேர்வது என்பது நாட்டுப்பற்றைத் தாண்டிய தனிப்பட்ட குடும்பத்தின் சுமையைக் குறைக்கத் தன்னை அற்பணித்துக்கொள்ளும் தியாகச் செயல் என்பதுதான் உண்மை.

இந்தியா போன்ற மக்கள் தொகை கொண்ட வறுமையும் மனித வளமும் மிகுதுள்ள நாட்டில் காலாட்படைக்கு எப்போதும் ஆட்கள் சேர்ந்து கொண்டே இருப்பார்கள். ஆனால் அவர்களின் இழப்பிற்குப் பிறகு அவரை இழந்த குடும்பத்திற்குக் கிடைக்கும் இழப்பீடும் அவ்வளவு பெரிதாக இருக்காது. அவர்கள் தியாகத்தை ஒன்றிரண்டு நாட்களுக்கு முகநூலில் எழுதிவிட்டு பிறகு வேறு ஏதோ பிரச்சினையைப் பிடித்துக் கொண்டு காலந்தள்ளும் இந்தச் சமூகம்.

இந்தக்குண்டு வெடிப்பிற்கு மற்றவர்கள் போல் கருப்பு வெள்ளையாக என்னால் ஒரு தெளிவான முடிவில் எழுத முடியவில்லை. இந்தக் குண்டு வெடிப்பு குறித்த சில ஹைப்போதீசை முன் வைத்து வேண்டுமானல் எழுதலாம்.

எந்த ஒரு தாக்குதலுக்குப் பின்னும் ஒரு அரசியல் அல்லது படை இலக்கு இருக்கும். அது எதிரிக்குப் பொருளாதாரச் சுமையை ஏற்படுத்துவது, நிலங்களை கைப்பற்றுவது, உலகில் எதிரியின் வலிமையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவது, உள்நாட்டில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துவது போன்ற ஏதாவது ஒன்று அல்லது ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட இலக்குகளாக இருக்கலாம். அந்த அடிப்படையில் சில ஹைப்போதீசிஸ்

ஹைப்போதீசிஸ் 1: பாகிஸ்தான் புத்திசாலி, இந்தியா அப்பாவி

பாக்கிஸ்தானின் இலக்கு காசுமீரம் தாண்டி ஜம்முவுக்குள்ளும் தங்களால் தாக்குதல் நடத்த முடியும். மோடி அரசு சொன்னதுபோல் தாங்கள் பயந்து தாக்குதலை நடத்தாமலிருக்கவில்லை என்று ஒரு சேதியைச் சொல்கிறார்கள்.

இந்தியாவின் தற்போதைய ஆட்சியின் மீது மக்கள் வெறுப்படைந்துள்ளது கடந்த தேர்தல்கள் உணர்த்துகிறது. இந்த நிலையில் இந்திய மக்களைத் தண்டிக்க ஒரே வழி இந்த ஆட்சியாளர்களை மீண்டும் ஆட்சியில் அமர்த்துவதே.

ஹைப்போதீஸ் 2: பாகிஸ்தான் முட்டாள், இந்தியா புத்திசாலி

இது போன்ற தாக்குதல்கள் உள்ளூரில் கட்சி, மத நம்பிக்கை தாண்டி மக்களை ஒன்றிணைத்துவிடும். அந்த ஒற்றுமையை தனக்குத் துறுப்புச் சீட்டாக வைத்து தற்போதைய இந்திய அரசு, அதுவும் இந்துத்துவத்தை முன்னிறுத்தும், இந்தியப் பிரிவினையை எதிர்க்கும் அரசு ஒரு பெரும் தாக்குதலை அல்லது பாகிஸ்தானை மேலும் உலக அரங்கில் தனிமைப்படுத்தும் முயற்சியை மேற்கொள்ளும் என்ற கணிப்பு இல்லாமல், தானாகவே மக்களின் செல்வாக்கை இழக்கும் ஆளும் அரசு வரும் தேர்தலில் ஆட்சியை இழக்கும் முன் அவசரப்பட்டு தாக்குதலை நடத்திவிட்டது. மேலும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆட்சியில்லாமல் கவர்னரின் ஆட்சி நடக்கும் போது இரணுவத்திற்கு முழு அதிகாரத்தையும் கொடுத்து இந்திய அரசும், இந்துத்துவர்களும் காசுமீரில் ஒரு போர்க்களத்தை உருவாக்கி இசுலாமியர்கள் வேட்டையாடப்படலாம் என்ற அடிப்படை அறிவு இல்லாமல் ஒரு தாக்குதலைத் திட்டமிட்டு நடத்திவிட்டது பாகிஸ்தான். இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி ஆளும்கட்சி சிறிய அளவிளான போரை நடத்தி அதில் தன் இலக்கை அடைந்துவிட்டதாக நிறுவி மக்களிடம் மீண்டும் ஆட்சியமைக்க ஆதரவு கேட்டு தேர்தலைச் சந்திக்க வழி ஏற்படுத்துவது. மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்து தொடர்ந்து சண்டைபோட்டுக் கொண்டிருப்பது.

ஹைபோதீசிஸ் 3: பாகிஸ்தான் அப்பாவி, இந்தியா புத்திசாலி

பாகிஸ்தான் குண்டுவெடிப்பை நிகழ்த்தவில்லை, அதற்கு அப்படி ஒரு தேவை இப்போது இல்லை. இந்தியாவின் தற்போதைய ஆட்சி தானாக தேர்தலில் தோல்வியடைந்து விலகும் வரை படை நடவடிக்கைகளை நிறுத்தி வைத்திருந்தது.

இந்த மூன்று ஹைப்போதீசிஸ் இல்லாமல் வேறெதுவும் இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றிற்கான அரசியல் முக்கியத்தும் இன்றைய சூழல் இருக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுப்பி அதை ஆராயலாம்.

இந்தியாவைக் கட்டுக்குள் வைக்க சீனாவிற்கு பாகிஸ்தான் தான் தற்போதை துருப்புச்சீட்டு. அது ஒரு போதும் பாகிஸ்தான் வீழ்வதை விரும்பாது. இரஸ்யா இந்தியாவிற்கு நேரடியாக ஆதரவைத் தெரிவித்தாலும் சீனாவின் பின்ணணியில் நடக்கும் பாகிஸ்தான்- இந்தியா போரில் இரஸ்யா இந்தியாவின் பக்கம் நிற்குமா என்பது விடைகிடைக்காத கேள்வி. ஏனென்றால் மத்திய ஆசியாவில் நடைபெறும் போர், எண்ணைச் சந்தையின் சரிவு என ஏற்கனவே அதன் பொருளாதரம் அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லை. இப்போது இந்தியாவின் பக்கம் நின்று அது எந்த இலாபத்தை அடையப்போகிறது என்ற கேள்விக்கான விடையிலேயே அதன் ஆதரவு அமையும்.

அமெரிக்கா வெளி நாடுகளில் இராணுவ நடவடிக்கைள் செய்வதைக் குறைத்து தன் செலவுகளைக் குறைத்து வருகிறது. அதற்கு சீனா என்ற கடங்காரன் பொருளாதார வீழ்ச்சி அடைவது விரும்பத்தக்க விளைவு. ஆனால் அதற்கு இந்தியா அமெரிக்காவை பாகிஸ்தானைப் போல தனது மண்ணில் செயல்பட அனுமதிக்காது. மேலும் இந்தியா அமெரிக்காவை முழுமையாக எப்போதும் நம்பியதில்லை, அதற்கான சூழல் இன்னும் ஏற்பட்டதகாத் தெரியவில்லை.

உலக நாடுகளின் முழுமையான ஆதரவில்லாமல் சீன ஆதரவு பாகிஸ்தானுடனான முழுமையான போருக்கு இந்தியாவின் பொருளாதாரம் தாயாராக இருக்கிறதா என்பதும் ஆராயப்படவேண்டும்.

ஆக இந்த குண்டுவிடிப்பில் உயிரிழந்த 45 உயிர்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்தி அவர்கள் குடும்பத்திற்கு நம்மால் ஆன உதவியைச் செய்து அமைதியாக இருப்பதே இப்போதைக்கு நமக்கும் நாட்டிற்கும் நல்லது.

ரைட்டு விடு...

நம்ம ஊரில் நம்மை ரோசக்காரன் என்றால் பெருமை கொள்வோம்..

மானஸ்தன் என்றால் இன்னும் அதிக பெருமை கொள்வோம்..

ஆனால் இந்த மானம், ரோசம் என்றால் என்ன? இதன் வரைறைதான் என்ன? மானம், ரோசமெல்லாம் எல்லோர்க்கும் ஒன்றேதானா?

அப்படி மான ரோசத்தோடு வாழ்ந்து சாதித்தவர்கள் ஒரு பத்துப் பெயரைச் சொல்லுங்கள்?

அதற்காக மானம், ரோசமில்லாமல் வாழவேண்டுமென்று சொல்லவில்லை... சும்மா எதற்கெடுத்தாலும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு பார்க்க முடியாத மான ரோசத்திற்காக முடிவெடுத்து வீணாய்ப்போனவர்களை நிறயப் பார்த்திருக்கிறேன். பல தற்கொலைகள், கொலைகள் இந்த "மான ரோசத்திற்காக" நடந்திருக்கிறது.

சமீபத்தில் கூட ஒரு வாடகைக் கார் ஓட்டுனர், காவலர்களின் சகிக்க முடியாத வசையை (அதுவும் ஒரு பெண் முன்னே) கேட்டு ரயில் முன் பாய்ந்து தற்கொலை செய்து கொண்டார்..

இன்னும் கிராமப்புறத்தில் இப்படி உணர்ச்சிவசப் படுபவர்கள் ஏராளம்...

எங்கள் தாத்தா கூட தங்கள் ஊரில் பாவு தோய்ந்தபோது அங்கு சிந்தியிருந்த கஞ்சி மீது கால் வைத்து வழுக்கி விழுந்துவிட்டாராம். அதைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் பார்த்து சிரித்து விட்டார்களாம்..

அவ்வளவுதான்.. வந்தது ரோசம்.. பொண்டாட்டி பிள்ளைகளைக் கூட்டிக்கொண்டு புளியம்பட்டி வந்துவிட்டாராம்.. அவருக்குப் பெயர் வயக்காட்டுக்காரார்... அந்த வயக்காடு எங்கிருக்கிறது, யாரிடம் இப்போது இருக்கிறது என்றெல்லாம் தெரியாது..

முதலிலிருந்து வாழ்க்கையைத் தொடங்கியிருக்கிறார்..

நானும் கூட மேலாளர் திட்டியதற்கெல்லாம் ரோசப்பட்டு வேலையை விட்டு வந்திருக்கிறேன்.. (ஆனால் அதனால் பெருமைப் படும் அளவில்தான் இருக்கிறேன்). அன்றைய காலத்தில் அது குடும்பத்திற்குச் சுமையை ஏற்படுத்தியிருந்தது என்பது மறுக்க முடியாது..

எல்லோருமே நம்மைப்போலத்தான் ரோசக்காரர்களா? மானஸ்த்தர்களா? .. வெற்றி பெற்றவர்களை உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.. அவர்கள் மற்றவர்கள் வசவால் ஒருபோதும் தங்களை மானமிழந்தவர்களாகக் கருதிக்கொண்டு முடிவுகளெடுப்பதில்லை..

இன்னும் சொல்லப்போனால் நிறுவனங்களில் பெரிய பொறுப்புகளில் இருப்பவர்கள் அதற்கு ஏற்ப மான ரோசத்தை இழந்துதான் அந்த உயரத்தை அடைந்திருப்பார்கள்.. குறிப்பாக விற்பனைப் பிரிவில் இருப்பவர்கள்..

ஆக.. சும்மா மானம் போய்விட்டது, மரியாதை போய்விட்டது என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டு முடிவுகளெடுத்து வீணாய்ப் போவதைவிட அந்தக் கோபத்தை, உணர்ச்சியை நம் மானத்தை வாங்கியவரின் மானம் போகும் படியாக வாழ்ந்து காட்ட வேண்டும்..

எப்படி?

கடுங்கோபம் வந்தால் ஒரு ஆணை எப்படித் திட்டுவார்கள்.. அவன் தாயைப் பழித்தால் அவனுக்குக் கோபம் வரும் என்பதால் அதைச் செய்வார்கள்..

அமேசான் நிறுவனத்தின் நிறுவனர் ஜெப் பிசோ அந்த (க்கெட்ட?)வார்த்தைக்கு பொருத்தமான ஆள்.. அவரும் அதைக் கேட்டு கடந்து வந்திருப்பார்தான்..

ஆனால் இன்று வெற்றி பெற்று பெரும் பணக்காரராக நம் முன் வந்து உரையாடும் போது சொல்கிறார்..

"எனது தாய் உயர் நிலைப்பள்ளியிலேயே என்னைக் கருத்தரித்தாள். எனது தந்தை, அதாவது உண்மையான தந்தை மைக், ஒரு கியூப வந்தேறி, என் உயிரியல் தந்தையல்ல. (கவனியுங்கள் தன் பிறப்பிற்குக் காரணமானவரை உண்மையான தந்தை என்று சொல்லவில்லை). என் பெற்றோர்கள் எனக்குக் கிடைத்த வரம்" என்கிறார்.

கோபப்படுவதும், ரோசம் கொள்வதும், மயிர் நீத்தால் மாண்டு விடும் மான் போல் வாழ வேண்டும் என்று சொல்வதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு மிகையுணர்ச்சி கொள்ள வேண்டியதில்லை. சில நேரங்களில் வடிவேல் போல் இருந்துவிட்டு கடந்து சென்றுவிட வேண்டும்.

ஆக இனி "மானங்கெட்டவனே என்று திட்டினால்"..

"ரைட்டு விடு" என்று கடந்துவிட்டால் நல்லது.. இல்லை.. கவரிமான் போல் மாண்டுவிடுவேன் என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டால்

"பீ கேர்புல்"..

"யாருக்கு?"

"எனக்கு"..

சார்லட் பொங்கல் திருவிழா - 2019

நேற்று பிப் 2 அன்று ராபின்சன் உயர்நிலைப் பள்ளியில் சார்லட் தமிழ்ச் சங்கம் ஏற்பாடு செய்திருந்த பொங்கல் திருவிழா சிறப்பாக நிகழ்ந்து முடிந்தது. கடுங்குளிர் கடந்து இந்த விழாவில் தமிழர் உறவுகளை சந்தித்து மகிழவும், குழந்தைகள் முதல் பெரியவர் வரை நிகழ்த்திய கலை நிகழ்ச்சிகள் பொங்கல் விழாவின் பெருவிருந்தாக அமைந்தது. ஏறக்குறைய 70 கலை நிகழ்ச்சிகள் நடந்தது. ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் குழந்தைகள் பெரியவர் என அனைவரும் தங்கள் கலைத்திறனை வெளிப்படுத்தினர். இதற்கான தயாரிப்புகள் இரண்டு மூன்று மாதத்திற்கு முன்பிருந்தே தொடங்கியிருக்க வேண்டும் என்பது நிகழ்ச்சியை கண்டுகளித்தவர்கள் உணர்வார்கள்.

கலை நிகழ்ச்சிகள் கலையரங்கில் நடக்க, ஒரு சிறு சந்தையையும் தமிழ்ச்சங்கள் அரங்க வாயிலில் அமைத்திருந்தது. அதில் பாரம்பரிய உடைகள், கலைநயம்படைத்த ஆபரண அங்காடி, தமிழ் இலக்கிய வரலாற்று நூலங்காடி மற்றும் பல அங்காடிகள் நிறைந்து விழாவிற்கு வருவோரை ஈர்த்து எளிதில் கிடைக்காத பண்டங்களை பெற்றுக்கொள்ள வழிவகை செய்திருந்தனர்.

நிகழ்வில் நூலங்காடி அமைக்கும் வாய்ப்பைத் தமிழ்ச்சங்கம் ஏற்பாடு செய்திருந்தது மகிழ்ச்சி. அதனினும் மகிழ்ச்சி அந்த அங்காடியை நடத்தும் பொறுப்பை நம்மிடம் ஒப்படைத்தது. அங்காடியில் நூல்களை வாங்க வருபர், பார்க்கும் நூல்கள், நூல்களைப் பற்றிய அவர்கள் பார்வை, அதனைத் தொடர்ந்த உரையாடல் நம் எண்ணவோட்டத்திற்குள் இருக்கும் நண்பர்களை அடையாளம் காண உதவியது. நமக்குப் பிடித்த ஒரு எழுத்தாளரை வாசிக்கும் இன்னொரு வாசகரைச் சந்திப்பது எவ்வளவு மகிழ்வுக்குறிய நிகழ்வு என்பது, தேனைச் சுவைத்தவருக்கே அதன் ருசி தெரியும் என்பதுபோல் அனுபவித்தவருக்கே அந்த மனமகிகழ்ச்சி தெரியும். இலாப நோக்கில்லாமல் புத்தகம் மற்றும் அதைக் கொண்டுவர ஆன பொதியனுப்பும் கட்டணத்தைக் கொண்டே புத்தகங்களின் விலை நிர்ணயிக்கப்பட்டது இலக்கிய வாசிப்பை நம் மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பது என்று தமிழ் வளர்ச்சியில் சங்கம், சங்ககால தமிழ்ச்சங்கம் போல் செயல்படுவதை உணர்த்துகிறது.

குறிப்பாக தமிழர் அமைப்பின் மூலம் ஒருவருக்கொருவர் உதவிக்கொள்ளும் நோக்குடன் வேலை வாய்ப்பு, முதலீடு, கல்வி தொடர்பான வாய்ப்புகளை பகிர்ந்து தம்மை வளர்த்துக்கொள்ள "பாலம்" என்ற அமைப்பின் மூலம் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். இதன் மூலம் சார்லட் வாழ் தமிழர்கள் இணைந்து தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்வது, வாய்ப்புகளைப் பகிர்ந்து கொள்வது என்ற முன்னெடுப்பு தொடங்கியுள்ளது. நிகழ்வில் வாய்ப்பைத் தவற விட்டவர்கள் தங்கள் தகவல்களை இங்கு பதிந்து கொள்ளலாம். (https://goo.gl/forms/AG5aUqYjcRWZNPL53)

விழாவிற்கு வருகை தந்தவர்களின் மனதை மகிழ்வித்த கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஈடாக அவர்கள் நா சுவைக்க விருந்தை சித்தாரா உணவகம் வழங்கியிருந்தது. பரிமாறப்பட்ட சைவம் மற்றும் அசைவ உணவுகளின் சுவையை புசித்தவர் முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியால் அறிய முடிந்தது.

இந்த ஆண்டு பொங்கல் விழாவில் மொழிப்போர் தியாகிகள் 80 ஆண்டு நினைவு கூறப்பட்டு அவர்களுக்கு மரியாதை செய்யப்பட்டது. வெறும் கலை நிகழ்ச்சிகளுடன் பொங்கல் விழா நிறைவுறாமால் மொழிப்போர் தியாகிகளுக்கு மரியாதை செய்தது தமிழர் தம் மொழி, இனத்திற்கு தியாகம் புரிந்தவர்களை என்றும் மறவாமல் தம் நன்றியைக் கொண்டிருக்கின்றனன் என்பதைக் காட்டுகிறது.

நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்த தமிழ்ச்சங்கம் மற்றும் தன்னார்வளர்களுக்குப் பாராட்டுகள்.

சார்லட்டில் தமிழாசிரியர் பயிற்சி

கடந்த சனியன்று (நவ 17 2018) அமெரிக்கத் தமிழ் கல்விக்கழகம் அதன் பாடத் திட்டத்தின் வழி இயங்கும் கரோலினா மாகாணங்களில் சார்லட் மற்றும் சுற்றுப்புறத்தில் அமைந்த தமிழ்ப் பள்ளிகளின் ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி வகுப்பொன்றை நடத்தியது. இதில் முனைவர் திரு வாசு அரங்கநாதன் அவர்கள் ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சியை வழங்கினார். முதலில் பயிற்சி பற்றியும் அதில் வழங்கப்பட்ட தகவல்களையும் பிறகு அது தொடர்பான என் தனிப்பட்ட கருத்துக்களையும் படிப்பவர்கள் பயன் கருதி எழுதியிருக்கிறேன். அன்னப்பறவை போல் எது உங்களுக்குத் தேவையோ அதை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். மாற்றுக் கருத்திருந்தால் அதை கருத்தாகப் பதிவிடுங்கள் உரையாடுவோம்.

பயிற்சியின் நோக்கம், ஆசிரியர்கள் கல்விக் கழகத்தின் பாடநூல் மற்றும் பாடத்திட்டத்தினை எப்படி அணுகுவது, பாடங்களை நடத்தும் போது எதிர்கொள்ளும் நடைமுறைச் சிக்கல்களுக்கு ஐயாவின் தீர்வு மற்றும் ஆலோசனைகள், பிறகு கற்பித்தலில் மாணவர்களுக்கு, குறிப்பாக தமிழை இரண்டாம் மொழியாகக் கற்கும் அமெரிக்கத் தமிழ் மாணவர்களுக்குத் தமிழ் கற்றலை எவ்வாறு இனிய அனுபவமாகச் செய்திட முடியும் என்பது பற்றியும் விளக்கமளித்தார் முனைவர் ஐயா அவர்கள்.

குறிப்பாக தமிழின் உயிரெழுத்துகள் மற்றும் மெய்யெழுத்துகள் இணைந்து உருவாகும் ஒலி எப்படி மனித நாவின் இயல்பில் அமைந்தது என்பது பற்றிய விளக்கம் வியப்பளித்தது. வல்லினம்,மெல்லினம் என்ற காரணப் பெயரின் காரணம் அறிந்த பின் தமிழ் மொழி எப்படி ஒரு இயற்கையான தொன் மொழியாக இருக்கிறது என்பதற்குச் சிறய உதாரணமாக உணர்ந்தேன்.

ஐயாவின் முயற்சியில் உருவான இந்த தளத்தில் முக்கியமான சில கணினி செயலிகள் துணைகொண்டு தமிழ் கற்கும் வழிமுறைகளை விவரித்தார். இது ஆங்கில வழியில் தமிழ் கற்க மிகவும் உதவியாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன். குறிப்பாகத் தமிழ்வழி உரையாடல்களை குழந்தைகள் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

பயிற்சியில் வின்சுடன் சேலம், கிரீன்சு பாரோ, சார்லட் வடக்கு, தெற்கு பகுதிகளில் அமைந்த பள்ளியின் ஆசிரியர்கள் கலந்து கொண்டு பயன்பெற்றார்கள்.

சில கேள்விகள் மற்றும் அதற்கு பதில்கள் (இவை என்னறிவின் புரிதல்கள்)

1. குழந்தைகளுக்குத் தமிழ் படிப்பதில் எப்படி ஆர்வத்தை உண்டாக்குவது?

பதில்: அமெரிக்கா வாழ் தமிழர் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் பெற்றோரின் கட்டாயத்தாலேயே தமிழ் கற்கப் பள்ளிக்கூடம் வருகின்றனர். ஆகையால் பள்ளிகளைப் போல் மதிப்பெண் பெற்றால்தான் கல்வியில் முன்னேறமுடியும் என்ற கட்டாயம் அவர்களுக்கு இல்லை, அதனால் தமிழ் கற்பதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. ஆனால் தமிழைத் தொடர்ந்து கற்று புலமை பெருவதன் மூலம் இளநிலைப் பட்டப்படிப்பில் அவர்கள் வேறு மொழி கற்கவேண்டிய பாடத்தை தவிர்த்து விடலாம். அதாவது ஜெர்மனோ, பிரெஞ்சோ அவர்கள் கற்க வேண்டும் என்ற கட்டாயமில்லை. அந்த பாடத்திற்கான கட்டணமும் மிச்சப்படும். உதாரணம், 34 கிரிடிட் கொண்ட இளநிலைப் பட்டப்படிப்பில் 3 அல்லது 4 கிரிடிட் வேறு மொழி கற்கும் பாடத்திற்கானது. தமிழ்ப் பள்ளியில் தொடர்ந்து தமிழ் கற்றுவருவதுடன் அவர்கள் பள்ளியில் 10ஆம் வகுப்பு படிக்கும் காலத்தில் தமிழ்ப் புலமைக்கான முத்திரை பெற்றுவிட்டார்களானால், இந்த முத்திரையைக் கொண்டு கல்லூரியில் வேறு மொழி கற்கும் பாடத்தை தவிர்த்துவிடலாம். இதற்கு https://sealofbiliteracy.org/ என்னும் இணையதளம் உதவும்.

2. ல, ள வைப் பயன்படுத்தும் இலக்கணம் என்ன?

தமிழில் சொற்கள் ல, ள மற்றும ந, ண வால் இயற்கையாகவே அமைந்தவை. அதற்குத் தனி இலக்கணமெல்லாம் இல்லை. அன்னம், அண்ணா, அன்னை, விளக்கு, விலக்கு போன்றவை எடுத்துக்காட்டும். தமிழில் ள, ண போன்ற எழுத்துக்களில் சொற்கள் தொடங்காது.

3. நான்காம் நிலையில் உள்ள இலக்கணம் கடுமையாக உள்ளதே?

ஆம், நான்காம் நிலையில் உள்ள இலக்கணம் கடுமையாத்தானிருக்கிறது. அதை எளிமையாக்கும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுவருகிறது.

4. ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதுபோல் பெற்றோருக்கும் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும்?

(நகைச்சுவையாக) பயிற்சிக்குப் பயிற்சி நூல் போடலாம். வீட்டுப் பாடத்தை எப்படி எழுதக் கற்றுக்கொடுப்பது என்பதற்கு ஒரு பயிற்சி கொடுக்கலாம்.. இது போன்ற முயற்சிகள் முடிவில்லாதது.

தமிழ்ப் பள்ளியில் கற்றுக் கொடுக்கப்படும் பாடங்களின் அடிப்படைப் புரிதல் பெற்றோருக்கு விளக்கப்படவேண்டும்.

5. சில நேரங்களில் பெரியவர்கள் தமிழ் கற்க ஆர்வமாக தமிழ்ப் பள்ளிகளில் கேட்கிறார்கள்? அவர்களுக்கு உங்களின் ஆலோசனை என்ன?

தான் எழுதிய புத்தகத்தைப் பரிந்துரைத்தார்.

6. ஏன் தமிழில் எல்லா ஒலிகளுக்கும் எழுத்துக்கள் இல்லை?

[என் கருத்து] மொழி உருவானது அதைப் பேசும் மக்களினால். தமிழ் மொழி அதைப் பேசும் மக்களிடம் புழங்கிய ஒலிகளுக்கான எழுத்துக்களைக் நிறையவே கொண்டுள்ளது. இன்றைய உலகமயமாக்கலுக்குப் பின் அறிவியல் மற்றும் பிற மொழிச் சொற்களைத் தமிழ்ப் "படுத்த" வேண்டிய நிலை உள்ளது. மொழி தொடர்ந்து உயிர்பெற்றிருக்க அது காலத்திற்கேற்ப தன்னை வடிவமைத்துக் கொள்வது முக்கியமாகும். அதற்காக எந்த ஒரு மொழியும் இன்னொரு மொழியைத் தழுவ வேண்டிய தேவையில்லை. உதாரணமாக தமிழில் உள்ள 'ழ' ஒலி ஆங்கிலத்தில் இல்லை. அதற்காக அவர்கள் தமிழின் 'ழ' வை ஆங்கில எழுத்துக்களுடன் சேர்த்துக் கொள்வதில்லை. அதுபோலவே வட மொழி எழுத்துக்களும். அந்த வடமொழி எழுத்துக் கொண்ட சொற்கள் தமிழில்லை என்பதை முதலில் அறிக. Jalapeno வை எப்படி அலபீனோ என்று படிக்கிறீர்களோ அதே போலத்தான் தமிழ் மொழிக்கும். மொழியை வளர்க்கும் அதே நேரத்தில் அது சிதைந்து விடாமலும் பார்த்துக் கொள்வது நமது கடமை.

7. ஏன் பாடப் புத்தகத்தில் ஆகாயம், வானம் என்ற இரு சொற்கள் ஒரு ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது? இது குழப்பமளிக்கிறது?

அது சரிசெய்யப்படும்.

என் கருத்து: தமிழில் அருஞ்சொற் பொருள் என்றொன்று படித்திருப்போம். ஆங்கிலத்தில் Vocabulary. ஒரு பொருளைப் பல்வேறு பெயர்களில் அழைக்கும் மொழி வளமை. குழந்தைகளுக்கு இரு சொற்களைக் கற்றுக் கொடுக்கும் வாய்ப்பை இது தருகிறது. தேர்வில் வானம், ஆகாயம் இதில் எந்த ஒன்றைப் பதிலாகத் தந்தாலும் அவர்களுக்கு முழு மதிப்பெண் வழங்கிடலாம்.

மேற்குறிப்பிட்டவை பயிற்சியில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளில் மிகச்சில. நினைவு கூறும்போது மேலும் கேள்வி பதில்களைச் சேர்க்கிறேன்.

ஆசிரியர் பயிற்சியில் பயன்படுத்தப்பட்ட மின்னேட்டுத் தொகுப்பை (presentation) அனுப்பவதாகச் சொன்னார்கள். இன்னும் வரவில்லை..

ஆசிரியர்களுக்கு என் பரிந்துரைகள்

1. எழுத்துச் சீர்திருத்தம் பற்றிய நூல்
2. எழுத்துச் சீர்திருத்தம் தொடர்பான விமர்சனம்.
3. சொல் மற்றும் சொல்லாய்வு முகநூல் குழு. இங்கு ஆங்கிலச் சொற்களுக்கு இணையான தமிழ்ச் சொல் மற்றும் புதிய சொல்லாக்க முயற்சிகள் நடைபெறுகிறது.
4. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்ப்பேரகராதி.
5. தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம்.

திராவிட தோசை

ஒரு காலத்தில் அரிசி சோறு, இட்டிலியெல்லாம் பண்டிகைக்காலங்களில் மட்டுமே உண்டவர்கள் நமக்கு முன் உள்ள தலை முறையினர். எல்லோராலும் அரிசி வாங்கிப் பொங்க முடியாத வறுமை இருந்த காலமது.

ராகி, கம்பு, சோளம்தான் மூன்று வேளை உணவு. கேஸ் அடுப்பு, பிரிட்ஜ் இல்லாத அந்தக் காலத்தில் விறகடுப்பும், உணவைப் பதப்படுத்த தண்ணீர் மட்டும் கிடைத்த காலம் அது. விறகிற்கு அருகிலுள்ள காட்டில் கிடைக்கும் மரக்குச்சிகளைச் சேகரித்து அடுப்பெரித்த காலமும் உண்டு. ஏன் அடுப்பில் கூட பல வகையுண்டு. கல் அடுப்பு, மண் அடுப்பு, மண்ணெண்னை அடுப்பு, இரும்பு அடுப்பு என்று. மரமறுக்கும் கடையில் மரத்தூள் வாங்கி வந்து அதை நிறப்பி எரிக்கும் அடுப்பும் உண்டு. மண்ணெண்ணை அடுப்பு அப்போதைய காலத்தில் பொருளாதார வலிமை மிகுந்தவர்களுக்குக் கிடைத்த வரம். பிறகு ரேசன் கடைகளில் மண்ணெண்ணை மலிவு விலைக்குக் வழங்கப்பட்டபின் பரவலாக மண்ணெண்ணை அடுப்பு புழங்கப்பட்டது. அந்த கால கட்டத்திலும் மண்ணெண்ணை அடுப்பில் தீப்பற்றி எரிந்த மருமகள்கள் செய்திகளும் உண்டு.

மூன்று வேளையும் அடுப்பெரித்து உணவைச் சூடாக உண்பது மேல்தட்டு மக்களின் பொருளாதார பலத்தைக் காட்டும். பெரும்பாலன வீடுகளில் ஒரு வேளை பொங்கி இரண்டு நாட்கள் வைத்து உண்ணும் வழக்கம் அதிகம். முதல் நாள் எஞ்சியது இரண்டாம் நாள் தண்ணீரில் ஊறவைத்து பழைய சோறாகக் கிடைக்கும். 

இட்டிலி மாவைச் செய்ய அதற்கான தனியான அரிசி உண்டு. ரேசனில் வழங்கப்படும் அரிசி இட்டிலி மாவிற்கு மிக உகந்ததாக இருக்கும். அதனாலேயே அது ஓட்டல் கடைகளுக்கு கள்ளத்தனமாக விற்கபடுவதுண்டு. இட்டிலி உண்பதற்கு ஒரு வகையான சுவையான உணவென்றாலும் அதைத் தயாரிக்கச் செய்யும் வேலைகள் இல்லத்தரசிகளை உற்சாகமிழக்கச் செய்யும். இன்று போல் அந்தக் காலத்தில் மின்னாட்டுக்கல் இல்லை. கையில் ஆட்டுக்கல்லைச் சுற்றித் தான் மாவாட்ட வேண்டும். அரிசி, உளுந்து, வெந்தையம் என்று தனித்தனியாக ஆட்டுக்கல்லில் ஆட்டி எடுத்து பாத்திரத்தில் எடுத்து வைக்க மூன்று மணி நேரத்திற்கு மேலாகிவிடும். ஞாயிறு தூர்தர்சனில் தமிழ்ப்படம் போடுவதற்கு முன் மாவாட்டிவிட வேண்டுமென்பது அம்மக்களின், அக்காள் தங்கைகளின் நோக்கமாக இருக்கும்.

அப்படி ஆட்டியெடுத்த மாவை உடனே இட்டிலி ஊற்ற பயன்படுத்த முடியாது. அது புளித்துப் பொங்கிய பின்பே இட்டிலி ஊற்றத்தகுதியானதாகிறது. அதே மாவைக்கொண்டு தோசை ஊற்றலாம். ஆனால் தோசை ஊற்ற அனைவரும் உண்டு முடிக்கும் வரை அடுப்பின் அருகில் இருந்து தோசை சூடாக எடுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். இட்டிலை அப்படியில்லை.. இட்டிலி பாத்திரத்தில் பத்து பதினைந்து இட்டிலிகளை ஊற்றி வைத்து விட்டு வேறு வேலைகளைச் செய்யலாம். பிறகு இட்டிலிகள் வெந்தபின் இட்டிலியை அடுப்பில் இருந்து எடுத்தால் போதும்.

அதுவும் தோசையை மெலிதாக ஊற்றுவது என்பது அதிக தோசைகளைச் சுடவேண்டிய தேவையை ஏற்படுத்துகிறது. இது இல்லத்தரசிகளுக்கு அதிக வேலைப் பலுவைத் தரும். அதனால் இரண்டு மெலிதான தோசைகளைச் சமைக்கு ஒரு பருமணான தோசையைச் சுட்டு வேலையை முடிக்கப் பார்ப்பார்கள். பெரும்பாலான நடுத்தர வர்க குடும்பங்களில் சமையலைத் தீர்மானிப்பது பெண்கள்தான். என்னதான் ஆண்கள் சாதித் திமிரை வெளியில் காட்டிக் கொண்டிருந்தாலும் வீட்டில் பெண்ணே சமையலை கையாள்வது. அவர்களை தினமும் தோசை வேண்டும் அதுவும் மெலிதான தோசை வேண்டும் என்றெல்லாம் எந்த ஆணும் கட்டாயப்படுத்த முடியாது. அப்படிக் கட்டாயப்படுத்தினால் பிறகு உண்ண உணவே கிடைக்காமல் போக வாய்ப்புள்ளது. அதனால்தான் உப்புமாவை விமர்சித்து நகைச்சுவை வளர்ந்து வந்தது. அது ஆண்களின் ஆற்றமையின் வெளிப்பாடு.

ஆனால் உயர்தட்டு மக்களிடையே இதே நிலைதானா என்றால்..இல்லை. ஒன்று சமையல் காரர் மூலம் சமையல் நடக்கும். அப்படியில்லாமல் தினமும் மெலிதான தோசை சுடப்படுகிறதென்றால் அங்கொரு பெண் அடிமையாக இருக்கிறாள் என்று பொருள்.

மற்றபடி சாதிக்குத் தகுந்தாற்போல் தோசை பருமன் மாறும் என்பது பகுத்தறிவில்லாத கூற்று. வர்க பேதத்தை சாதி பேதமாக மாற்றியது திராவிட அரசியலின் தந்திரோபாயம். ஆனால் அதை அவர்கள் தோசைக்கூற்றில் நிறுவ முயன்று கருகிய தோசையாக நிற்கிறார்கள்.

சைக்கிள்

பிறந்த நாள் முதல் நமக்குள் நடக்கும் ஒவ்வொரு படி நிலை வளர்ச்சியும் மனிதனின் பண்நெடுங்கால பரிணாம வளர்ச்சியின் ஒரு பாஸ்ட் பார்வாட் அல்லவா. பிறழ்தல், தவழ்தல், நடத்தல் என்று எதுவுமே ஒன்றரையாண்டுகளுல் நடந்து முடிந்துவிடவில்லை. ஒவ்வொரு படி நிலையையும் பல நுறு ஆண்டுகள் கடந்த மனித இனம் எட்டியிருக்கிறது. மனித இனத்தின் வாழ்வியல் சூழலுக்கு ஏற்ப அதன் உடலமைப்பு தகவமைத்துக்கொள்கிறது. பறக்கும் தேவையிருப்பின் இறகுகள் முளைத்திருக்கும்.

எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாட்களில் முக்கியமான பருவம், சுயமாக சைக்கிள் ஓட்டுவது. இரண்டாவது படிக்கும்போது என்று நினைக்கிறேன், சைக்கிள் ஓட்ட வேண்டும் என்ற ஆவல் எங்கிருந்தோ தொத்திக் கொண்டது. அந்த வயதிற்கான உயரத்திற்கு அப்பாவின் சைக்கிளை ஸ்டாண்டு போட்டு நிறுத்தியபின் முக்கோனச் சட்டத்திற்குள் காலை விட்டு பெடலைச் சுற்றிப்பழகிக் கொள்வதுதான் ஆகச்சிறந்த சைக்கிள் அனுபவம். அதிலும் இரவில் பின் சக்கரத்துடன் இணைந்து சுற்றும் டைனமோவின் உதவியுடன் ஒளிவிளக்கை இயக்கி வண்டியை ஓட்டுவது அவ்வளவு அலாதியானது. டைனமோவை இயக்க ஏதுவாக பின் சக்கர டயரின் வரி வரியான அமைப்பு எதற்கு என்ற கேள்விகள் எதுவும் அப்போது எழவில்லை.

பிறகு முருகன் சைக்கிள் கடையில் சிறுவர்களின் உயரத்திற்கு ஏற்ப வகை வகையான சைக்கிள்களை வரிசையாக நிறுத்தி வைத்திருப்பார்கள். பள்ளிக்கூடம் செல்லும் ஒவ்வொரு நாளும் அந்த சைக்கிள்களைப் ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டே செல்வதுண்டு. அதை வாடகைக்கு எடுத்து ஓட்ட தெரிந்த ஒரு நபருடன் செல்ல வேண்டும். சைக்கிளே ஓட்டத் தெரியாதவனுக்கு சைக்கிளை எப்படி வீட்டுவரை கொண்டு வந்து பின்பு ஓட்டுவது என்ற பல கேள்கவிகளுக்குப் பின் அந்த முயற்சி தள்ளிப் போடப்பட்டு வந்தது.

ஒரு மணி நேரத்திற்கு ஒரு ரூபாய் வாடகைக்கு அந்த சைக்கிள்களை எடுத்து ஓட்டலாம். சனி மற்றும் ஞாயிறுகளில் நமக்குப் பிடித்த நல்ல சைக்கிள்கள் மற்றவர்களுக்கும் பிடிக்குமென்பதால் அவை நமக்குக் கிடைக்காது. பழைய கவர்ச்சியில்லாத சைக்கிள்களே கிடைக்கும். பல நாள் தயக்கித்திற்குப் பிறகு ஒரு சைக்கிளை ஒரு ரூபாய் கொடுத்து பெயர், முகவரி கொடுத்து எடுத்தாகிவிட்டது. கடை முன்னாலேயே சைக்கிளை ஓட்ட முயற்சி செய்து கீழே போட்டு ஓட்டத் தெரியாது என்று கடைக்காரர் தெரிந்து கொண்டால் சைக்கிளைத் தரமாட்டார். ஆகவே சைக்கிளை எதிரே உள்ள காய்கறி மார்க்கெட் வழியே தள்ளிக் கொண்டு வந்து சைக்கிள் கடை கண்ணில் மறைந்த பின் நண்பனின் உதவியுடன் சைக்கிளில் ஏறி அமர்ந்தாகிவிட்டது. ஹேண்டில் பாரைப் பிடித்துப் பழகுவதே ஒரு கலை. அதற்குப்பின் பெடலை மிதித்து வண்டியை இயக்குவது இன்னொரு நுட்பம். இரண்டையும் இணக்கமாகச் செய்தபின் எதிரே ஆள் வந்தாலோ, குறுக்கு வண்டியேதும் வந்தாலோ பிரேக்கைப் பிடித்து வண்டியை விழாமல் நிறுத்துவது மிகவும் சிக்கலான நுட்பம். இந்தப் படிநிலைகளைக் கடந்து சைக்கிளை யாருடைய துணையுமில்லாமல் தனியாக இயக்குவதற்குள் பல முறை கீழே விழுந்து கை, கால், பல் என பல இடங்களில் நினைவுச் சின்னங்களைப் பெற்றிருப்போம்.

ஒரு வழியாக சின்ன சைக்கிளை தனியாக இயக்குமளவிற்கு பயிற்சி பெற்றாகிவிட்டது. அடுத்தது? பெரிய சைக்கிளில் தனியாக குடங்கு பெடல் அடிப்பது. அதற்கு அப்பாவிற்கு தெரியாமல் சைக்கிளை எடுத்து இயக்கும் துணிவும், கீழே விழுந்தால் உடலுக்குக் காயங்கள்  ஏற்பட்டாலும் சைக்கிளுக்கு எந்த பாதிப்பு மில்லாமல் வீடு கொண்டு வந்து சேர்க்கும் சாமர்த்தியமும் வேண்டும். ஸ்டாண்டு போட்டு நின்று கொண்டிருக்கும் சைக்கிளை ஓட்டுவதற்கும் சக்கரம் தரையில் பட்டு ஓடும்படி ஓட்டுவதற்கும் பெரும் வித்தியாசம் உண்டு. முன்னதில் மனம் மட்டுமே நகரும், தரையும் சைக்கிளும் அங்கேயே நின்றிருக்கும். பின்னதில் தரையும் சைக்கிளும் இணைந்து நகரும். அதை நமது மூளை உள்வாங்கிக் கொண்டு எந்தப் பக்கமும் சாய்ந்து விழாமல் ஒரு காலை முக்கோணச் சட்டத்திற்குள் விட்டு பெடலை மிதித்து ஓட்ட வேண்டும். நிறுத்தும் போது முக்கோணச் சட்டத்திற்குள் இருந்தவாரு இரண்டு கால்களையும் தரையில் வைத்து ஓடி பிரேக்கைப் பிடித்து நிறுத்த வேண்டும். மீண்டும் வண்டியை ஓட்ட சற்று உயரமான கற்களோ, படிக்கட்டுகளோ உள்ள வீட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில் நின்று கொண்டு வண்டியை உந்தி பெடலை மிதிக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் பின்னிருந்து தள்ள நண்பன் இருந்தால் சைக்கிளைக் கிளப்புவது எளிதாக இருக்கும்.

அக்காவிற்கு அவள் பள்ளி ஊருக்கு வெளியே இருந்ததால் அவள் உயர் நிலைப் பள்ளி சென்றவுடனே சைக்கிள் கிடைத்து விட்டது. அது பெண்களுக்கான சைக்கிள். அப்பாவும் அவ்வப்போது அதை ஓட்டுவார். பிறகு கூச்சமெல்லாம் விட்டுவிட்டு நானும் சில நாட்கள் ஓட்டினேன். அவ்வப்போது அதில் சண்டையும் வரும். நான் உள்ளூரில் நடந்து செல்லும் தொலைவில் பள்ளிக்குச் சென்றதால் சைக்கிள் கிடைக்கவில்லை. நடந்துதான் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும்.

வெகு காலத்திற்குப் பின் அப்பா ஒரு சைக்கிள் வாங்கித் தந்தார். அது ஒரு நெருங்கிய உறவினர் பயன்படுத்திய சைக்கிள். பஜாஜ் கம்பெனி சைக்கிள். நான் பஜாஜ் கம்பெனி சைக்கிள் தயாரிக்கிறது என்று அப்போதுதான் தெரிந்து கொண்டேன். பரவலா ஹீரோ, ஹெர்குலிஸ் சைக்கிள்களே புழக்கத்தில் இருந்தது. நண்பர்கள் புதிய பையன்களுக்கே உருவான சைக்கிள்களை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த போது எனக்கு பழைய பஜாஜ் சைக்கிள் கிடைத்தது மகிழ்சியாகத்தான் இருந்தது. நானாவது பழைய சைக்கிளில் வருகிறேன் பின்னால் ஒருவர் சைக்கிளில்லாமல் நடந்து வருகிறார் என்ற கவுண்டமணியன்னனின் நகைச்சுவை போல மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக்கொண்டேன்.

பிறகு தூக்கநாயக்கன் பாளையத்தில் பாலிடெக்னிக் சேர்ந்த பின் கொஞ்ச காலம் தினமும் பேருந்தில் சென்று வந்து கொண்டிருந்ததேன். பேருந்துப் பயணம் ஒரு நாளின் அதிக நேரத்தை எடுத்துக் கொண்டதால், ஊருக்குள் ஒரு தனியறை எடுத்து நானும் நண்பனும் தங்கி கல்லூரிக்குச் சென்று வந்தோம். கல்லூரி ஊரிலிருந்து காட்டிற்குள் இரண்டு மைல் தொலைவில் இருந்தது. சத்தி - அத்தாணி ரோட்டில் தூக்க நாயக்கன் பாளையத்தில் இரு தார் சாலை பிரிந்து கல்லூரி வழியாக மீண்டும் பங்களாப்புதூர் அருகே அதே ரோட்டில் வந்து சேரும். நேரத்திற்குச் சென்றால் வழக்கமாகச் செல்லும் 3பி, 3சி பேருந்தில் கல்லூரிக்குச் சென்று விடலாம். ஆனால் தனிவீட்டில் தங்கியிருந்த காலத்தில் வசந்தி மெஸ்ஸில் காலை உணவு முடித்துவிட்டு செல்கையில் பேருந்தை கோட்டைவிட்டிருப்போம். அதுவும் போக பேருந்து நிறுத்தம் சற்று தொலைவில் இருந்தது. சைக்கிள் கொண்டுவருவதற்கு முன் குறுக்கு வழியொன்று இருந்தது. அது ஒரு சுடுகாட்டின் வழியாக கல்லூரியை அடையும் வழி. தனியாகச் செல்வது சற்று அச்சமூட்டுவதாகத்தானிருக்கும். ஏனென்றால் யாருமில்லாத கருவேலங்காட்டில் ஒத்தையடிப் பாதையில் கொஞ்ச தூரம் நடந்த பின் சுடுகாட்டைக் கடந்த பின்னரே தார்ச் சாலை வரும். தார்ச்சாலையை அடையுமிடத்தில் சில குடிசைகள் இருக்கும். அந்தப் பகுதியில் கள்ளச்சாராயம் காச்சப்படுவதாக சில நாட்களுப்பின் நண்பர்கள் சொல்லித் தெரிந்தது. கல்லூரியை அடைவதைவிட சற்று பயத்தைத் தந்தது. 

ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குப் பின் ஊரிலிருந்து சைக்கிளைக் கொண்டுவந்து அதை தினமும் கல்லூரிக்குச் செல்ல பயன்படுத்திக் கொள்ள முடிவு செய்யப்பட்டது. புளியம்பட்டியிலிருந்து சத்தி வழியாக தூக்க நாயக்கன் பாளையத்திற்கு 38 கிலோ மீட்டர் தூரத்தைக் கடந்து தனியாக சைக்கிளை ஓட்டி வந்து சேர்ந்தேன். பிறகு நண்பனும் கூடவே அறையில் தங்கியிருந்ததால் இருவரும் சைக்கிளில் கல்லூரி பயணம் செய்து வந்தோம். கல்லூரிக்காலம் முடிந்த பின் அந்த சைக்கிளை முருகன் சைக்கிள் ஸ்டோரிலேயே அப்பா விற்று விட்டார்.

சைக்கிளில் பயணித்த காலங்கள் பல நினைவுகளை வடித்துச் சென்றிருக்கிறது. வெவ்வேறு காலங்களில் சைக்கிள் ஒரு உற்ற நண்பனைப் போலவே உடன் வந்திருக்கிறது. அதை வெறும் இன்னொரு இயந்திரமாக கருதிவிட்டுச் சென்று விட முடியவில்லை. நண்பரில்லாதவனுக்கும் சைக்கிள் ஒரு பெரும் துணையாக நிச்சயம் இருந்திருக்கும்.. அது காலத்தால் அழிக்க முடியாத நினைவுகளை சேமித்து வைத்திருக்கும். வழியில் பார்க்கும் ஏதாவது ஒரு சைக்கிள் நம் பழைய நினைவுகளைக் கிளறிக்கொண்டு வந்து விடும். அவை ஆட்களை மட்டும் கடத்துவதில்லை. ஆட்களோடு சேர்ந்து அவர்கள் வாழ்கையையும் காலத்தோடு கடத்துகிறது. சைக்கிள் இல்லாதவன் வாழ்கையின் மிக முக்கியமான அனுவபவத்தை இழந்திருப்பான் என்று நிச்சயமாகச் சொல்லலாம். 

96

கருப்பு வெள்ளை டிவிதான் வீட்டில். யாகி யுடா ஆண்டனா மூலம் கொடைக்கானலுக்கும் சென்னைக்கும் குறிவைத்து தூர்தர்சனை உறிஞ்சிக்கொண்ட காலம்.

திரையரங்குக்குச் சென்று படம் பார்ப்பது குற்றமாக இருந்தது. சினிப்படப்பாடல் புத்தகங்கள் வைத்திருப்பது கடுங்குற்றம். ராஜா சவுண்டு சர்வீசில் TDK 60, 90 கேசட்டுகள் வாங்கிக் கொடுத்து பாடல்களைத் தேர்வு செய்து கொடுத்தால் பதிவு செய்து கொடுப்பார்கள், ரூ 20க்கு. ஏ ஆர் ரகுமான் பாடல்களை Sony Walkmanல் கேட்கும் போது மட்டுமே இசை நுணுக்கங்களை உணர முடியும் என்று அறிந்து கொண்ட காலம்.

பஜாஜ் சைக்கிள் அண்ணன் Kannan Ganesan இடமிருந்து தம்பிக்கு வந்து சேர்ந்தது. KMK அது பேருந்து இல்லை, பெருந்தேர். அந்த நடத்துனர் படிப்பு முடிந்தும் ஓரிரு வருடங்கள் கழித்து அதே பேருந்தில் காலை நேரத்தில் பயணத்த போது வழக்கமாக ரெகுலர் பயணிகளுக்குக் கொடுக்கும் கன்செசன் டிக்கட் கொடுத்துச் சென்றார். அப்படியொரு உறவு.

செண்பகப்புதூர் சாலையின் இருபுறமும் பசுமை நிறைந்த சோலை. அது பேருந்துக்குள்ளும் பசுமையைக் கொண்டு சேர்த்து பயணத்தை இனிமையாக்கிய ஊர்.

அப்போதுதான் புதிதாக பண்ணாரியம்மன் பொறியியல் கல்லூரி உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

போஸ்டு கார்டுகள் மூலம் கடிதப் பரிமாற்றம் இருந்தது. பேணா நண்பர்கள் இருந்தார்கள். நூலகம் ஈர்த்தாலும் நூலகர் தெரிக்க விட்டார். அடுக்கிலுள்ள புத்தகங்களை எடுக்க அனுமதிக்க மாட்டார்.

எல்லோருக்குள்ளும் ஒரு விஜை சேதுபதி இருந்திருப்பான். என்ன.. திரிசா இல்லையென்றால் திவ்யா என்று கால ஓட்டத்தில் கரைந்திருப்பார்கள். அதனால்தான் 96 இனிமையானது.

அரிக்கேன்

"அரிக்கேன் விளக்கு" என்று ஒன்றை பாட்டி வைத்திருந்தால். அது மண்னெண்ணையில் எரியும் விளக்கு. அதற்கு காற்றில் அணையாமல் இருக்க கண்ணாடி கவசம் ஒன்று இருக்கும். அது ஏன் அரிக்கேன் விளக்கு என்ற கேள்வியெல்லாம் அப்போது இருந்திருக்கவில்லை. எவரெடி, ஹெர்குலிஸ் போல் அதுவும் ஒரு கம்பெனி பெயர் என நினைத்திருந்தேன். அந்த விளக்கு மழைக்காலங்களில் காற்றில் அணையாமல் எடுத்துக் கொண்டு பயணம் செய்வதற்குப் பயன்படுத்தியிருப்பார்கள் என்ற பாதியளவு புரிதல் பின்னாளி ஏற்பட்டது. ஆம்.. இன்று போல் அன்று வீதியில் மின்சார விளக்குகள் இல்லை. மின்சார வீதி விளக்குகள் இருந்திருந்தாலும் அவை மழைக்காலங்களில் மின்னிணைப்புத் துண்டிக்கப்பட்டிருக்கும். பிறகு எப்படி மழையில், காற்றில் தோட்டங்காட்டிற்குச் சென்று வருவது? அல்லது ஒரு ஊரிலிருந்து இன்னொரு ஊருக்கு மாட்டுவண்டிப் பயணம் மேற்கொள்வது.? அரிக்கேன் விளக்கின் துணைகொண்டுதான்...

ஆனால் அந்த "அரிக்கேன்"? பொதுவாக நாம் இப்பொழுதும் புழங்கும் புயல்தான் அரிக்கேன். வேகமாக வீசும் காற்று. இன்னும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லப்போனால் மணிக்கு 74 மைலுக்கு மேல் காற்று வீசினால் அது அரிக்கேன். இது ஆங்கிலேயர்கள் நமக்கு அறிமுகப்படுத்திய சொல். ஆனால் புயலை Storm என்றும் சொல்கிறோமே? மணிக்கு 39 மைல் வேகத்திற்கு குறைவானது காற்றழுத்தமாகவும் அதற்குமேல் அது Storm ஆகவும் மாறுகிறது. பொதுவாக இந்தியாவில் "புயல்" என்று பெயரிட்டு முடித்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் மேற்கத்திய நாடுகளில் Storm மற்றும் Hurricane என்பவை அதன் ஆற்றலை உணர்த்தும் சொற்களாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது. அரிக்கேன் கூட Category 1 (மணிக்கு 74 - 95 மைல் காற்றின் வேகம்.) , Category 2 (மணிக்கு 96-110 மைல் காற்றின் வேகம் ), Category 3(மணிக்கு 111-129 மைல் காற்றின் வேகம்), Category 4(மணிக்கு 130-156 மைல் காற்றின் வேகம்), Category 5( மணிக்கு 156 மைலுக்கு மேலான காற்றின் வேகம்). இப்போது நாங்கள் வசிக்கும் வடகரோலினா மற்றும் அருகிலுள்ள தென் கரோலினா, புளோரிடா மாகாணங்கள் இந்த அரிக்கேனில் அதிகம் பாதிக்கப்பட உள்ளது. வரும் வியாழன் அன்று அரிக்கேன் நாங்கள் வசிக்கும் பகுதியை விசிட் செய்யும் என்று இங்கத்தியை ரமணன்(கள்) கூறியுள்ளார்(கள்).

மாகாண கவர்ணர் அவசரகால நிலையை அறிவித்து பேரிடர் மேலாண்மை அமைப்புக்கு அதிகாரங்கள் மற்றும் வளங்களை ஒதுக்கியுள்ளார். நேற்று ஏறக்குறைய ஒரு மணி நேரம் தொலைக்காட்சி மற்றும் வானொளியில் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் குறித்தும், மக்கள் பாதுகாப்பாக இருக்க அருகில் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள அரிக்கேன் பாதுகாப்பு மையங்கள் மற்றும் அவற்றில் தேவையான அளவு தண்ணீர் மற்றும் உணவு இறுப்பு வைக்கப்பட்டிருப்பதை உறுதி செய்துள்ளதாகவும் மக்கள் அரிக்கேன் வரும் வரை காத்திருக்காமல் கூடிய விரைவில் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு செல்ல கோரிக்கை விடுத்தார். கூடவே காவல் துறை மற்றும் தீயணைப்புத்துறையினரும் தொலைக்காட்சியில் அவசரகால பாதுகாப்பு குறித்து மக்களுக்கு விளக்கமளித்தனர். தொடர்ந்து வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சிகளில் அவ்வப்போது அறிவுப்புகளை வழங்கி வருகிறார்கள்.

நாங்கள் கூட வரும் வியாழனுக்கு இன்றே தண்ணீர் மற்றும் உணவுப் பொருட்களை சேமிக்கத் தொடங்கிவிட்டோம். எங்கள் ஊரில் உள்ள எல்லாக் கடைகளில் தண்ணீர் பாட்டில்கள் தீர்ந்து விட்டது. தண்ணீர் வைக்கும் அடுக்குகள் காலியாகக் கிடந்தது. இதன் இன்னொரு விளைவாக சில்லரை வர்த்தகம் மற்றும் வீட்டின் தட்டு முட்டுச் சாமான்கள் விற்கும் நிறுவனங்களின் பங்கு நேற்று 2 சதவீதத்திற்கும் மேல் உயர்ந்தது. இன்றும் நாளையும் உயரும்.

ஆக.. அரிக்கேனோ, புயலோ... வருமுன் காப்பது வந்த பிறகு புலம்புவதற்கு மேலானதில்லையா...

ஏற்றமும் இறக்கமும்..

இப்போது நாம் வாழும் காலம்தான் எத்தனை இன்பமயமானது. பசியினால் இறப்பவர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்றாலும் அவர்கள் நாம் பார்க்கும் தொலைவில் இல்லையே என்பது எவ்வளவு நிம்மதியான காலகட்டம். அன்றாடத்தேவைகளுக்கு நாம் எப்போது கவலையடைந்தோம்? நம்மைச் சுற்றி 90 களில் பிறந்தவர்களுக்குப் பசி என்றால் என்னவென்று தெரியுமா? தொழிற் புரட்சி, உலகமயமாக்களுக்கு முன் எவ்வளவு வேலையில்லா திண்டாட்டம்? வேலை தேடும் ஒரு வழி வேலை வாய்ப்பு அலுவலகத்தில் பதிவு செய்வது. ஒவ்வொரு படிப்பிற்குப் பின்னும் அங்கு சென்று பதிவைப் புதுப்பிக்க வேண்டும். அதில் கூட பதிவு வரிசையின் படி தான் வேலை கிடைக்கும். காலை 7 மணிக்கு மாவட்டத் தலை நகரில் உள்ள வேலை வாய்ப்பு அலுவலகத்தின் கதவுகள் முன் கூட்டம் வரிசையில் நிற்கும். 10 மணிக்கு வரும் அலுவலர் கதவைத் திறந்து காத்திருப்போரை மைதானத்தில் வரிசையில் அமரச்செய்வார். பிறகு அனைவரிடமும் வேலைவாய்ப்புக் கோரி படிவமொன்ற பூர்த்தி செய்து கொடுக்க வேண்டும். அப்போது ஐயம் கேட்போருக்கு விழும் வசை கேட்க முடியாது.. முதல் கேள்வி என்ன படித்திருக்கிறாய்? என்று... பிறகு அவர் படித்த படிப்பை வைத்தே திட்டுவார் அலுலக உதவியாளர் முதல் அலுவலர் வரை. 4 மணி வரைதான் விண்ணப்பங்கள் வாங்குவார்கள் அதனால் உணவு எதுவும் இல்லாமல் வரிசையில் நின்று காத்திருந்து பசியுடன் பதிவு செய்து வீடு வந்தால்.. வேலை எப்ப கிடைக்கும் என்ற கேள்வி? பத்து வருடத்திற்கு முன் பதிந்தவர்களுக்குத்தான் இப்போது வேலை என்று சொன்னால் அவர்கள் கவலை இன்னும் அதிகமாகிவிடும் என்பதால், இன்னும் ஒன்று அல்லது இரண்டு ஆண்டில் கிடைத்துவிடும் என்றார்கள் என்று சமாதனப் படுத்திக் கொண்டு உள்ளூர் மில்களிலும், பனியன் கம்பெனிகளிலும் படித்த படிப்பிற்கு வேலை தேடவேண்டியது. இது 80 களில் பிறந்தவர்கள் வாழ்கை.. 

அதற்கு முன் கல்வி அனைவரையும் அந்த அளவு எட்டாததனால் கூலி வேலை, விவசாயம், நெசவு, வியாபாரம் என்று எதாவது ஒன்றைத் தொழிலாகக் கொண்டு வாழ்க்கையை ஓட்டியிருப்பார்கள்... இந்தத் தொழில்கள் மூன்று வேலை உணவிற்கெல்லாம் எந்த உத்தரவாதவும் கிடையாது.. அதனால் பசி அவர்களுக்குப் பழகியிருக்கும்.. இப்பொது நாம் எடைகுறைக்க 24 மணி நேரப் பட்டிணி கிடக்கிறதைப் போல அல்ல அந்தப் பசி..

உலகத்தில் பொருளாதாரமும் வேலைவாய்ப்பும் எப்போதும் ஒரே போலவா இருந்திருக்கிறது? இல்லை... அதற்கு சாட்சியங்களே உலகப் போர்கள்... பொருளாதாரம் எப்போதும் ஒரே போல் இருந்ததில்லை. அது ஏற்ற இறக்கங்களை குறிப்பிட்ட கால இடை வெளியில் சந்தித்துக் கொண்டுதான் வந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் இந்தப் பொருளாதாரம் வளங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஒரு புறம் இயற்கை வளங்களை மனிதனின் தேவைகளுக்கான வடிவங்களில் உருவாக்குது, இன்னொரு புறம் இந்த வளங்களை மனிதனின் தேவைக்கு உருவாக்கும் மனித, இயந்திர, தொழில் நுட்ப வளங்களை உருவாக்குவது என்பதான வகையிலேயே பொருளாதாரம் கட்டியமைக்கப்படுகிறது. உணவுத்தேவையை நிறைவு செய்யக் கிடைக்கப்பெற்ற வாய்ப்பே விவசாயத் தொழில். இதில் நிலத்தையும் நீரையும் உணவுப் பயிர்கள் விளைவிக்கத் தெரிந்த தொழிலே விவசாயம். அதில் மனித உழைப்பின் வரம்புகளைத் தாண்ட எந்திரங்களின் தேவை இயந்திர உற்பத்தித் தொழில் வாய்ப்பை உருவாக்கியது. உணவுப் பொருட்களை ஓரிடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு கொண்டு செல்ல, உணவைப் பதப்படுத்த, உணவை எளிதில் உண்ண முன்சமைத்த உணவுகளை உருவாக்க, இப்படித் தொழில்களில் உருவாக்கியவர்களின் செல்வங்களைச் சேமிக்க வங்கிகள், இந்த வங்கிகளின் செயல்பாடுகளை இயந்திரமயமாக்க என்று எல்லாத் தொழில்களுமே மனிதர்களின் தேவைகளை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளது. நாம் ஒவ்வொருவர் செய்யும் வேலையும் இன்னொரு மனிதனின் தேவையை ஏதாவது ஒருவகையில் பூர்த்தி செய்வதாக இருக்கிறது. இது ஒரு சுழற்சியில் இயங்குகிறது. வாங்கும் திறன் உள்ளவனின் காசு இன்னொருவனுக்கு வாங்கும் திறனைக் கொடுக்கிறது.

இந்தப் பொருளாதாரச் சுழற்சி எங்காவது தேக்கம் அடைந்து அறுபட்டுப் போனால், அங்கே அப்போது பொருளாதார வீழ்ச்சி நிகழ்கிறது. அப்போது மீண்டும் பசி, பஞ்சம், பட்டினி மீண்டும் தலை விரித்தாடுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து போர்கள் நிகழ்கிறது. ஆக நூறு ஆண்டுகளுக்குள் ஒன்று அல்லது இரண்டு பொருளாதாரத் தேக்க நிலையை உலகம் சந்தித்து வந்திருக்கிறது. ஆனால் அதை உணர்ந்து நாம் நம் வாழ்கையை அமைத்துக் கொள்கிறோமா என்றால்.. இல்லை என்றே பதில் கிடைக்கும்.. ஆம்.. இதுதான் மனித மனம்...

அப்படி ஒரு பொருளாதாரத் தேக்க நிலையின் போது அமெரிக்காவில் நிலவிய சூழலைப் படம் பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறார் ஜான் ஸ்டீன்பெக் தனது "Grapes of Wrath" என்னும் புதினத்தில். 1939ல் வெளியான இந்தப் புதினம் அவருக்குப் புலிட்சர் விருதையும், பின்னாளில் நொபெல் விருதையும் வாங்கித் தந்தது. இந்தப் புதினத் தழுவி எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் அமெரிக்க அரசின் அரிய படைப்புகளைப் பாதுகாக்கும் பெட்டகத்தில் இடம்பெற்றது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஒக்லகோமா மாகாணத்தில் கதை தொடங்குகிறது. சிறையிலிருந்து வரும் நாயகன் தந்து கிராமம் காலியாக இருப்பதை காண்கிறான். வரும் வழியில் ஒருவனைச் சந்திக்கிறான். அவன் ஒரு மதபோதகனாக இருந்தபோது கதாநாயகனுக்கு மதச்சடங்கு செய்தவன் என்பதை உணர்கிறான். அவன் தற்போது மதநம்பிக்கையை விட்டுவிட்டதால் தாம் மதபோதகனில்லை என்கிறான். பின் இருவரும் கதாநாயகனான ஜானின் வீட்டை நோக்கிச் செல்கிகறார்கள். செல்லும் வழியில் வீடுகள் காலியாக இருக்கிறது. வீட்டிலுள்ள அனைவரும், அண்டை வீட்டாரும், ஏன் மொத்த ஊரும் வேறு இடத்தில் தஞ்சம் புகுந்திருப்பதை அறிகிறான். இரவில் அந்த வீட்டில் ஒழிந்திருக்கும் ஒருவன் ஊரில் நிகழ்ந்ததைச் சொல்கிறான். விவசாய நிலங்கள் அனைத்தும் கம்பெனிகளுக்கு அரசாங்கம் விற்று விட்டது. அதனால் அவர்கள் மக்களை காலி செய்யச் சொல்லி விட்டு இயந்திரங்களைக் கொண்டு விவசாயப்பணி செய்யப்போவதாகச் சொல்கிறான். தனது வீட்டை நோக்கி நடக்கையில் இன்னொரு இடத்தில் வீட்டைக் காலி செய்ய மறுத்து நிற்கும் வீட்டுக்காரர்களைத் தாண்டி அந்த ஊரைச் சேர்ந்த ஒரு இளைஞனே இயந்திரம் கொண்டு அந்த வீட்டைத் தரைமட்டமாக்கிச் செல்கிறான். வறட்சி நிலவும் அந்த நாளில், தன் குடும்பத்திற்கு இந்த வேலையைச் செய்துதான் பசி தீர்க்க வேண்டும் என்றும், இந்த வேலையைத் தான் செய்யவில்லையென்றால் அவர்கள் வேறொருவரை வைத்து செய்வார்கள், ஆனால் வீடுகளை இடிப்பதையும், நிலங்களைக் கையகப்படுத்துவதையும் யாரும் தடுக்க முடியாது என்று தர்க்கம் கூறிவிட்டு இடத்து நகர்வான்.

தலைமுறை தலைமுறையாக தங்கள் நிலத்தில் விவசாயம் செய்து வந்தவர்கள் ஒரு சில நாட்களில் நிலம் வீடு என எதுவும் தங்களுடைய உடமை இல்லை என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் வெளிக்காட்டும் உணர்வுகள் நமக்குப் புதிதில்லைதான். ஆனால் இவை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அமெரிக்காவில் நடந்திருக்கிறது என்பதுதான் கவனிக்க வேண்டிய செய்தி. 

ஒரு வழியாக வீட்டை அடைந்த போது கதாநாயகனின் மொத்த குடும்பமும் ஒரு பழைய வாகனத்தில் மூட்டை முடிச்சுகளைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மூன்று நான்கு தலைமுறை ஆட்கள் ஒரு வீட்டில் வசித்து வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் 1000 மைல் தொலைவிற்கு அப்பால் இருக்கும் கலிபோர்னியா சென்று ஏதாவது வேலை செய்து பிழைத்துக் கொள்ளலாம் என்று புறப்படுகின்றனர். அந்த வீட்டின் மூத்த முதியவர், இது தான் பிறந்து வளர்ந்த இடம், தன்னால் இதைவிட்டு வெளியேற முடியாது என்று அந்த மண்ணைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு பிரண்டு அழுகிறார். அவரைச் சமாதானம் செய்து வண்டியில் ஏற்ற முடியாது என்று தெரிந்து குடும்பத்தினர் கொஞ்சம் மதுபானம் கொடுத்து போதையேறிய பின் வண்டியில் ஏற்றிப் புறப்படுகிறார்கள். அவர்களுடனேயே அந்த முன்னாள் மத போதகரான கேசியும் நண்பனாகப் பயணிக்கிறான்.

அவர்கள் செல்லும் வழியில் ஒரு இடத்தில் குடும்பத்தினருக்கு ஒரு ரொட்டியை வாங்க முனைகிறார் ஜானின் தந்தை. அந்த ரொட்டி 25 செண்ட் என்பதால், அதை 15 செண்டுக்கான அளவு வெட்டித் தருமாறு கேட்கிறார். தாம் இன்னும் குடும்பத்தடன் 1000 மயில்கள் கடந்து செல்ல வேண்டியிருப்பதால் தன்னால் இவ்வளவுதான் கொடுக்க முடியும் என்கிறார். இந்த இடத்தில் இந்தியல் பேரம் பேசி வாங்கியிருப்பார்கள் என்பது வேறு கதை.

கடைக்காரம்மா தன்னால் அப்படிக் கொடுக்க முடியாது என்று சொல்லும்போது, அந்தப் பெண்மணியின் கணவர் உள்ளே இருந்து அதட்டலாக அந்த ரொட்டியை அவர்களுக்குக் கொடுக்கச் 15 செண்டுக்கே கொடுக்கச் சொல்கிறார். பசியறிந்தவர் போலும். அதே நேரத்தில் அந்தக் குடும்பத்தின் சிறுவர்கள் இருவர் அவருடன் கடைக்கு வந்து அவர்களுக்குப் பிடித்த மிட்டாயொன்றையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த மிட்டாய் ஒன்று 15 செண்ட். அந்தக் குழந்தைகள் தாத்தாவிடம் கேட்டபோது, பெரியவர் அந்த மிட்டாயின் விலையைக் கேட்கிறார். சூழலைப் புரிந்து கொண்டு குழந்தைகளையே பார்த்த கடைக்காரம்மா இரண்டு மிட்டாய் 10 செண்ட் என்று சொல்லி விற்கிறார். அவரைப் பார்த்து கடைக்காரார் புன் முறுவல் பூக்கிறார்.

இந்த நிகழ்வைப் பார்த்து அங்கு காப்பி அருந்திக் கொண்டிருந்த இரு லாரி ஓட்டுனார்கள், அந்த மிட்டாய் ஒன்றின் விலை 15 செண்ட் நீ குழந்தைகளுக்காக இரண்டு மிட்டாய் 10 செண்டிற்கு கொடுத்தாய் என்று சொல்லிவிட்டு தாங்கள் சாப்பிட்ட உணவிற்கான தொகையைக் கேட்டு அவள் கையில் காசைக் கொடுத்து வெளியேறுகிறார்கள். அவர் உண்ட உணவின் தொகையை விட சற்று அதிகமாகக் கொடுத்து நகர்ந்த போது அந்தப் பெண்மணி அவர்களை அழைத்து மீதித் தொகையைக் கொடுக்க முனைகிறாள். அப்போது அவர்கள் அதை அவளையே வைத்துக் கொள்ளச் சொல்லி நகர்கிறார்கள். படம் முழுக்க சமூகச் சூழலையும் மனிதர்களின் மனங்களையும் அவ்வளவு அற்புதமாகச் சொல்லி காட்சிகளை நகர்த்துகிறார் ஜான் ஸ்டீன்பர்க்.

இந்தப் புதினம் முதலாளித்துவத்தின் கோர முகத்தையும், அங்கே தொழிலாளர் ஒற்றுமையின் தேவை பற்றியும் அதன் அமெரிக்க வடிவம் என்ன என்பதைப் பற்றியும் தெளிவாகச் சொல்லிச் செல்கிறார். இது பொதுவுடைமைத் தத்துவத்திற்கு ஆதரவான புத்தகம் என்று எதிர்ப்புக் கிழம்பியது என்ற செய்தியையும் படிக்க முடிகிறது.

நாளை நாம் செய்து கொண்டிருக்கும் தொழில் இல்லையென்றானால்? நமக்கு வாழுமிடத்தில் உரிமையில்லையென்றானால்? எப்படி அந்தச் சூழலை எதிர்கொள்ளப்போகிறோம்? இது நடக்காது என்பதில்லை, மாறும் இந்த உலகில் எதுவும் நிறந்தரம் இல்லை. அப்படியொரு சூழல் வந்தால் நமக்கு நாம் சேர்த்த செல்வம் துணை நிற்கப்போவதில்லை. நல்ல நண்பர்களும் உறவுகளுமே துணையாக இருப்பார்கள். அந்த உறவுகளைச் சேர்த்து வைத்திருக்கிறோமோ என்று பார்த்துக் கொள்வது நல்லதல்லவா?

தெற்கத்தியச் சூரியன் மறைந்தது

கடந்த சில நாட்களாக உடல் நிலை குன்றி ஆழ்வார்பேட்டை காவேரி மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட திராவிட முன்னேற்றக்கழகத் தலைவர் கலைஞர் அவர்களின் உடல் நிலை மோசமடைந்து இன்று மாலை 6:10 மணியளவில் மறைந்தார் என்ற செய்தி தொலைக்காட்சிகளின் வழியே தெரிய வந்தது. அவரின் மறைவு உள்ளபடியே துயரத்தை ஏற்படுத்தியது.

அவர் அரசியல் மீதான விமர்சனங்கள் பல இருந்தாலும், அவர் காலத்தில் பல நல்ல திட்டங்கள் மக்களை பயனடையச் செய்தது என்பதை மறுக்க முடியாது. கலைஞர் காப்பீட்டுத் திட்டம், உழவர் சந்தை, பொதுப் போக்குவரத்திற்கு சிற்றுந்து அனுமதி என்பன வெகு சமீபத்திய திட்டங்கள். இட ஒதுக்கீடு, மகளிர் சுய உதவிக் குழு போன்ற திட்டங்கள் மக்களால் பெரிதும் வரவேற்கப்பட்டவை.

அவரின் இழப்பால் வாடும் திமுகழகத்தினரின் துயரத்தில் பங்கெடுத்துக் கொள்கிறேன்.

8:00 PM: அதே நேரத்தில், திரு எடப்பாடி பழநிச்சாமி தலைமையிலான அதிமுக அரசு கலைஞருக்கு அண்ணா சமாதி அருகே புதைக்க இடம் கொடுக்க இயலவில்லை என்ற அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது. இன்று மெரினாவில் புதிய நினைவிடங்கள் எழுப்பக்கூடாது என்ற பொது நல வழக்குத் தொடர்ந்திருந்தவர் தனது வழக்கை திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டிருந்ததால், உயர் நீதிமன்றம் வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

8:20 PM: மெரினாவில் இடம் தரவில்லையென்றால் போராடப்போவதாக திமுகவினர் கோசம் போடும் காட்சிகளை செய்தி ஊடகமான நியூஸ் 7 ஒளிபரப்புகிறது.

8:21 PM : கலைஞரின் உடல் அஞ்சலிக்காக கோபால புரம் இல்லத்தில் காலை 4 மணிவரை வைக்கப்படும் என்று அன்பழகன் அறிக்கை வெளியிட்டிருக்கிறார்.

8:30 PM: திமுகவினர் கலைஞருக்கு மெரினாவில் இடம் கொடுக்க வேண்டி போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். காவேரி மருத்துவமனை முன்பு வைக்கப்பட்டிருந்து தடுப்புகளை வீசியெறிந்து கலவரத்தில் ஈடுபட்டனர்.

8:35 PM: திமுக தலைவரின் மகனும் திமுகவின் செயல் தலைவருமான திரு ஸ்டாலின் அவர்கள் மீண்டும் தமிழக அரசிடம் மெரினாவில் இடம் வேண்டி கோரிக்கை விடபோவதாக செய்திகள் வருகிறது.

8:37 PM : மெரினாவில் அண்ணா சமாதிக்கு அருகில் இடம் வேண்டி நீதிமன்றத்தை நாட இருப்பதாக திமுக தெரிவித்துள்ளது.

8:40 PM: காவல் துறையினர் திமுகவினரைக் கலைக்க சிறு தடியடி நடத்தினர். இருந்தும் திமுகவினர் கோசமிட்டவன்னம் உள்ளனர்.

9:01 PM: திமுக தலைவர் கலைஞரின் உடல் கோபால புரம் இல்லத்திற்கு ஆம்புலன்சில் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.

10:29 PM: திமுக தலைவர் கலைஞரின் உடல் கோபாலபுரம் இல்லத்தில் இறக்கப்படுகிறது. மெரினாவில் இடம் வேண்டும் என்ற கோசத்துடன், டாக்டர் கலைஞர் வாழ்க என்ற கோசமும் விண்ணைப் பிளக்கிறது.

ஆகஸ்டு 8 2018

2:02 AM: கலைஞரின் உடல் அவரது மகள் கனிமொழி இல்லமான சி ஐ டி காலனிக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.

இன்றைய முரசொலி கலைஞரின் பார்வைக்கு அவர் படுத்திருக்கு பேழையுள் வைக்கப்பட்டுள்ளது.

5:21 AM : கலைஞரின் உடல் ஆம்புலன்சு மூலம் சி ஐ டி காலனியிலிருந்து ராஜாஜி மண்டபத்திற்கு பொதுமக்கள் அஞ்சலி செலுத்த கொண்டுவரப் படுகிறது. கலைஞரின் உடல் அவர் நிறுவிய பெரியார் மற்றும் அண்ணா சிலைகளைக் கடந்து ஒரு பிரியா விடை கொடுத்துச் செல்கிறது...

11:30 AM: கலைஞரின் உடலை மெரினாவில் அடக்கம் செய்ய உயர்நீதிமன்றம் அனுமதி வழங்கி உத்தரவிடுகிறது.

4:00 PM : கலைஞரின் இறுதி ஊர்வலம் மெரினாவை நோக்கி தொடங்கியது.

7:00 PM:  கலைஞரின் உடல் இராணுவ மரியாதையுடன் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டது.

மெரினாவில் கலைஞரை நல்லடக்கம் செய்வதில் நடந்த அரசியல் மற்றும் நீதிமன்ற நிககழுகள் வரலாற்றில் இடம்பெறும்...


1. தமிழக அரசு காந்தி மண்டபத்திற்கு அருகில் இடம் ஒதுக்கில் வெளியிட்ட அறிக்கை.

2. கலைஞரின் இறுதி ஓய்விடம் குறித்த வரைபடம். (https://twitter.com/imranhindu)

3. தமிழ் நாடு அரசு மெரினாவில் இடம் அளிக்க மறுப்புத் தெரிவித்து செய்த வாதம் (https://twitter.com/imranhindu)

டென்னன்ட் மலையேற்றம்

இந்தவாரம் மேகமலையில் (Smoky mountain) உள்ள டென்னண்ட் உச்சியைத் தொட மலையேற்றத்தை சார்லட் புறச் சாகசக் குழுவினர் (Charlotte outdoor adventure club) ஏற்பாடு செய்திருந்ததை நண்பர் மணி கண்டுபிடித்து பதிவு செய்துகொண்டார். அவர்கள் மூன்றரை மணி நேர தொலைவில் உள்ள மலையை அடைய அருகில் உள்ள பெல்மாண்ட் என்ற இடத்தில் கூடி தனித்தனியாக வாகனங்களில் செல்லாமல் சில வாகனங்களில் கூட்டாகச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தனர். அதன்படி பெல்மாண்ட்டில் ஞாயிறு காலை எட்டு மணிக்கு சந்திப்பதாக இருந்தது.

இதற்கிடையில் குழுவில் உள்ள சிலர் மலையேற்றம் தொடர்பான வனப்பாதுகாப்பு அலுவலகத்தின் அறிவிப்பை அதன் இணையதளத்தில் படித்துவிட்டு, குழுவில் அதிருப்தியைத் தெரிவித்திருந்தனர். வனத்திற்குள் பத்துப் பேருக்கு மேலான குழுவிற்கு அனுமதியில்லை என்ற அறிவிப்புதான் அது. அந்த அறிவிப்பின் நோக்கம் அதிகமான அளவில் மக்கள் வனப்பகுதியில் நடந்தால் அங்குள்ள தாவரங்கள் மற்றும் விலங்குகளுக்கு இடையூறு ஏற்படும், அதனால் அதைத் தவிற்பதே.

ஆனால் அடிக்கடி அந்த மலையேறுபவர்களுக்குத் தெரியும் அங்கு சில நூறு பேர்களாவது இந்தக் கோடையில் மலையேறுவார்கள் என்று. பொதுவாக அமெரிக்கர்கள் சட்டதிட்டங்களை மதிப்பவர்கள். ஒரு சிலர் சட்டத்தை மீறி மலையேற்றம் திட்டமிடப்பட்டிருப்பதால், தாங்கள் மலையேற்ற நிகழ்விலிருந்து விலகிக்கொள்வதாக அறிவித்து விலகிக்கொண்டனர்.

நாமும் சட்டத்தை மதிப்பவர்களாதலால், அந்தக் குழுவுடன் இணைந்து பத்திற்கும் மேலானவர்களாக பயணித்து சட்டமீறலைச் செய்ய வேண்டாம் என்பதால், மணியும் நானும் தனிக்குழுவாக பயணிப்பது என்று முடிவானது. அதன்படி, குழுவின் மலையேறும் வழிகாட்டுதலை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு இருவரும் நீய்லச்சிமையத் தடம் (Blueridge Parkway) வழியே சென்று பிறகு கருங்குங்கலிக் குமிழ்ச் சாலை (Black Baksan Knowb Road) இல் உள்ள மலையேற்றத் தொடக்கப்புள்ளியை அடைந்தோம்.

முன்பே மலையேற்றத்திற்குத் தேவையான கருவிகளைத் தயார் செய்து கொண்டோம். அதன்படி மலையேற்றத்திற்குத் தேவையான கைக்குச்சிகள், காயம்பட்டால் உதவ சில மருந்துப் பட்டைகள், வலி நிவாரணக் களிம்புகள், முக்கியமாக கரடித் தாக்குதலில் இருந்து தப்பித்துக்கொள்ள கரடி விரட்டி, பயணத்தைப் பதிவு செய்ய படப்பதிவுக் கருவிகள் மற்றும் சிற்றுண்டியை எடுத்துக் கொண்டோம். கைக்குச்சி மிகவும் பயணுள்ளதாக இருந்தது.

குழுவின் வழிகாட்டும் குறிப்புகளின் படி டென்னண்ட் உச்சியை இரண்டரை மயில் மலையேற்றத்திற்குப் பின் அடைந்தோம். அது 6040 அடி உயரத்தில் இருக்கும் மலை உச்சி. கெய்ரால்ட் ஸ்டோனி டென்னன்ட் என்ற மலையேற்ற ஆர்வலரின் பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது. அவரது நினைவாக 1964 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட நினைவுச் சின்னம் இன்னும் இருக்கிறது.

அந்த மலை உச்சியில் நின்று மேகமலைத் தொடரை பார்ப்பது மிக்க அழகாக இருந்தது. மேகங்கள் நம்மைத் தொட்டுச் செல்வதும், குளிர் காற்று நம்மை அணைத்துச் செல்வதும் அற்புதமான அனுபவம். அங்கு நண்பர் மணியின் புகைப்படமெடுக்கும் திறத்தில் நமக்குச் சில நல்ல புகைப்படங்கள் கிடைத்தது.

அங்கிருந்து அரை மைல் தொலைவில் நீல பெர்ரி பறிப்பதுதான் மலையேற்றத்தின் நோக்கம். அதன்படி மேலும் அரை மைல் நடக்கத் தொடங்கினோம். அங்கொரு வெட்ட வெளியில் ஒரு சோடிகள் கூடாரம் அமைத்து தங்க ஏற்பாடுகள் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர்களிடம் பேசியதில், முந்தைய இரவு  அவர்கள் அருகில் வேறு ஒரு இடத்தில் தங்கியிருந்ததாகவும், இரவில் அவர்கள் உடமைகள் வைத்திருந்த பையை கரடியோ அல்லது வேறு ஏதோவொன்று எடுத்துவந்து பொருட்களைச் சிதரடித்து சென்றுவிட்டதாகத் தெரிவித்தனர். முக்கியமான பொருட்களை கண்டெடுத்துவிட்டதாகவும் அருகிலுள்ள புதருக்குள் கரடிகள் இருக்கலாம் என்று நமக்கு எச்சரிக்கை செய்தனர்.

அவர்களைக் கடந்து சென்று நீல பெர்ரிக்களைப் பறித்து ருசித்து மகிழ்ந்தோம். மீண்டும் கீழே வர இப்போது வேறு இலகுவான பாதையை வழிகாட்டியில் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். அதன்படி நடக்கத்தொடங்கையில் அந்தப் பாதை வெறும் கற்கலால் நிறம்பியிருந்தது. அது ஏதோ ஒரு ஓடை உருவாக்கிய வழி போல இருந்தது. அதில் சிறிது தூரம் நடந்தபின், சிற்றுண்டி உண்ண அமைவான இடமொன்று தென்பட்டது. அங்கு சிற்றுண்டியை முடித்துவிட்டு தொடர்ந்து நடந்து வண்டிகளை நிறுத்தியிருந்த இடத்தை அடைந்தோம். இலகுவான பாதை இது என்பதால் சிறுவர்கள் முதல் பெரியவர்கள் வரை பலர் இந்தப் பாதை வழி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தனர்.

நாங்கள் மலையேறிய பாதை சில இடங்களில் குறுகலாகவும், சில இடங்களில் தீடீர் பள்ளங்கள், அடர்த்தியான புதரில் சிறு பாதைகள், சில இடங்களில் சிறு பாம்புகள், பாறைகள் என்று சற்றுக் கடினமான பாதையாக இருந்தது. இவைகளைக் கடந்து மலையுச்சியை அடைந்து அங்கு இயற்கைக் காட்சிகளைக் கண்டு மகிழ்ந்தது இன்னும் பல நாட்கள் நினைவைப் பசுமையாக வைத்திருக்கும்.